modesty84
Nov 17, 2008, 08:32
Միանգամի՞ց ծնվեց դա, թե՞ աստիճանական զարգացման հետևանք էր: Օրը կարծես թե նորմալ սկսվեց. վաղ առավոտից հյուրերի էիր սպասում, որոնք, ճիշտ է, քո հյուրերը չէին, բայց ում, այնուամենայնիվ, դիմավորեցիր հաճույքով, որովհետև նրանց հետ միշտ էլ հիանալի ժամանակ ես անցկացնում: Այսօր էլ, կարծես, ամեն ինչ ուղղակի հիանալի էր, բայց ինչ-որ պատճաոով կամաց-կամաց հայտնվեցիր ընդհանուր շրջանից դուրս, չնայած հասցրեցիր մի քանի հաջող ռեպլիկներով որսալ ուշադրության մի քանի պատառիկ: Սուրճդ սիգարետով վայելելու դեռևս երեխայական պատրվակով լքեցիր սեղանն ու քիչ անց արդեն մենակ էիր: Թերևս ոչ. քեզ ընկերակցում էր Բրամսը, ում ռեքվիեմին վերադարձար ևս մեկ անգամ: Ոչ, լավ երաժշտությունը, նույնիսկ եթե դա ռեքվիեմ է, քեզ մոտ ոչ մի բացասական զգացում չի առաջացնում: Կրկին հիացար, թեև իհարկե, չկրկնվեց այն, ինչ զգացիր առաջին անգամ այն լսելիս: Զգացումների այդ թանկ վայրկյանները երբեք չեն կրկնվում, ինչպես նույն գետը երկու անգամ չես կարող մտնել, ուստի դույզն-ինչ հիասթափված չես:
Միայնության այդ թանկ րոպեներից քաղելով առավելագույնը՝ կրկին վերադառնում ես սեղանի շուրջ, որի կազմը քիչ անց փոխվում է, նոսրանում: Խոսակցություների թեմաները լրջանում են, թեև ներկաներից քեզ այս անգամ բաժանում է ալկոհոլի պատկառելի քանակությունը նրանց երակներում: Ու, Աստված իմ, նրանք կրկին վերադառնում են այն ցավոտ թեմային, որից փորձում էիր փախչել: Դարձյալ շոշափում են այն վերքը, որ առաջացավ, երբ տեսար, թէ ինչպես ցավ պատճառեցին քեզ հարազատ մի մարդու, և որը, ինչպես պարզում ես, այնքան էլ չի սպիացել ոչ քո, ոչ էլ նրանց մոտ: Դարձյալ մի քանի արցունք, հետո լավատեսական ժպիտներ, հետո՝ բարեմաղթանքներ, որոնք ուղեկցվում են բաժակների հերթական դատարկմամբ:
Միայնության ձգտումն այս անգամ ստիպում է վերադառնալ Մանֆրեդի հեղինակած Բոնապարտի կենսագրությանը, որն առաջին փորձից չհաջողվեց ավարտել: Համոզված ես, որ այս անգամ էլ չի հաջողվի, բայց մի կերպ կարդում ես մի քանի էջ: Անվերջ մեջբերումներ, հղումներ, կարծես պատմությունը շատ կտուժեր, եթե Նապոլեոնին մի քիչ գեղարվեստականացնեին: Ես ձեր...
Եթե չես ուզում, որ միայնության այսօրվա մոլագար ձգտումդ հարցերի տարափի տեղիք տա, ապա պետք է թաքնվել: Որտե՞ղ: Դե իհարկե ցնցուղի տակ, գոլորշու ամպի մեջ, ինչպես սովորաբար: Այնտեղ կարող ես մտածել, վերլուծել: Ու հենց ցնցուղի տակ, գոլորշու ամպի մեջ էլ հասկանում ես, որ այն, ինչ այսօր զգում ես, ոչ այլ ինչ է քան վախ: Ամենասովորական վա՞խ: Ավա՜ղ: Սովորական վախն ուղեկցվում է թերևս ադրենալինի հոսքով որովայնի շրջանում միայն, դու դրան ծանոթ ես: Սա ուրիշ կենդանի է, քեզ կարծես անծանոթ: Այս դեպքում հաղթահարելու ոչինչ չկա: Սկսում ես ծանոթանալ, ու սոսկումով տեսնում ես, որ վախենում ես ... Մարդուց: Մարդուց, ամենասովորական Մարդուց, խավարամիտ ու դաժան Մարդուց: Արդեն հասկացել ես պարճառը, բայց այս անգամ սկսում ես վախենալ ինքդ քո Վախից: Հետո սկսում ես վախենալ ամեն ինչից, շնչավոր կամ անշունչ: Ադրենալինի հոսքը չկա ու չկա, բայց դրա փոխարեն զգում ես դաժան հուսալքություն: Հետո՝ դեպրեսիվ անտարբերություն ամեն ինչի նկատմամբ: Ու էլի Վախ: Ակամա հիշում ես Գոյայի նկարները. ավանակներին, մեծ ականջներով սատանայակերպ կատուներին, ու այդ ամենը քեզ ավելի, քան բնական է թվում: Ճնշող, ու բնական: Ճնշող: Ու բնական: Իսկ ամենաշատը ճնշում է այն, որ որ վաղը երկուշաբթի է, ուստի ստիպված պիտի դուրս գաս աշխատանքի՝ ամենակուլ ամբոխի մեջ հայտնվելու այս ամենակուլ Վախը սրտումդ...
Միայնության այդ թանկ րոպեներից քաղելով առավելագույնը՝ կրկին վերադառնում ես սեղանի շուրջ, որի կազմը քիչ անց փոխվում է, նոսրանում: Խոսակցություների թեմաները լրջանում են, թեև ներկաներից քեզ այս անգամ բաժանում է ալկոհոլի պատկառելի քանակությունը նրանց երակներում: Ու, Աստված իմ, նրանք կրկին վերադառնում են այն ցավոտ թեմային, որից փորձում էիր փախչել: Դարձյալ շոշափում են այն վերքը, որ առաջացավ, երբ տեսար, թէ ինչպես ցավ պատճառեցին քեզ հարազատ մի մարդու, և որը, ինչպես պարզում ես, այնքան էլ չի սպիացել ոչ քո, ոչ էլ նրանց մոտ: Դարձյալ մի քանի արցունք, հետո լավատեսական ժպիտներ, հետո՝ բարեմաղթանքներ, որոնք ուղեկցվում են բաժակների հերթական դատարկմամբ:
Միայնության ձգտումն այս անգամ ստիպում է վերադառնալ Մանֆրեդի հեղինակած Բոնապարտի կենսագրությանը, որն առաջին փորձից չհաջողվեց ավարտել: Համոզված ես, որ այս անգամ էլ չի հաջողվի, բայց մի կերպ կարդում ես մի քանի էջ: Անվերջ մեջբերումներ, հղումներ, կարծես պատմությունը շատ կտուժեր, եթե Նապոլեոնին մի քիչ գեղարվեստականացնեին: Ես ձեր...
Եթե չես ուզում, որ միայնության այսօրվա մոլագար ձգտումդ հարցերի տարափի տեղիք տա, ապա պետք է թաքնվել: Որտե՞ղ: Դե իհարկե ցնցուղի տակ, գոլորշու ամպի մեջ, ինչպես սովորաբար: Այնտեղ կարող ես մտածել, վերլուծել: Ու հենց ցնցուղի տակ, գոլորշու ամպի մեջ էլ հասկանում ես, որ այն, ինչ այսօր զգում ես, ոչ այլ ինչ է քան վախ: Ամենասովորական վա՞խ: Ավա՜ղ: Սովորական վախն ուղեկցվում է թերևս ադրենալինի հոսքով որովայնի շրջանում միայն, դու դրան ծանոթ ես: Սա ուրիշ կենդանի է, քեզ կարծես անծանոթ: Այս դեպքում հաղթահարելու ոչինչ չկա: Սկսում ես ծանոթանալ, ու սոսկումով տեսնում ես, որ վախենում ես ... Մարդուց: Մարդուց, ամենասովորական Մարդուց, խավարամիտ ու դաժան Մարդուց: Արդեն հասկացել ես պարճառը, բայց այս անգամ սկսում ես վախենալ ինքդ քո Վախից: Հետո սկսում ես վախենալ ամեն ինչից, շնչավոր կամ անշունչ: Ադրենալինի հոսքը չկա ու չկա, բայց դրա փոխարեն զգում ես դաժան հուսալքություն: Հետո՝ դեպրեսիվ անտարբերություն ամեն ինչի նկատմամբ: Ու էլի Վախ: Ակամա հիշում ես Գոյայի նկարները. ավանակներին, մեծ ականջներով սատանայակերպ կատուներին, ու այդ ամենը քեզ ավելի, քան բնական է թվում: Ճնշող, ու բնական: Ճնշող: Ու բնական: Իսկ ամենաշատը ճնշում է այն, որ որ վաղը երկուշաբթի է, ուստի ստիպված պիտի դուրս գաս աշխատանքի՝ ամենակուլ ամբոխի մեջ հայտնվելու այս ամենակուլ Վախը սրտումդ...