Истоки алфавитов

[Mono]

В последное время происходят резкие изменение в научных версиях об истоках алфавитов. Ранее считалась что алфавит придумали финикийцы ибо как торговцы им удобнее было пользоватся алфавитом нежели клинописями или иероглифами.

Сегодня уже признано что первый алфавит не Финикийский а так называемый Прото-Синайский или Прото-Ханаанский. Надписи на этом алфавите были найдены в пещерах на полуострове Синай.

Вот вид этого алфавита




http://www.ancientscripts.com/protosinaitic.html


На основании этой находки теперь построен и дерево алфавитов.



Армянского там нету но известно что оффициальные круги считают Армянский производным от Греческого.

Теперь основной вопрос. Кто же были эти протоСинайцы.. И вообще только ли там существовал этот алфавит или он был распространен и в других частях ближнего востока.

Сегодня оффициальные круги считают что протоСинайский алфавит создали кочевые семитские племена которые взяли эту символику у Египтян. Хотя в этой теории есть странность. Во первых буквы вообще не соотвествуют египетским иероглифам во вторых язык на котором написан текст в пещере не читается по семитский. Это какой то неизвестный язык.

Самое интересно это что фонетика букв известна а значит проблем со чтением не должно было быть. Ведь семитские языки этой эпохи ( а это примерно 1700 д.н.э. ) хорошо известны.

Это оффициальная теория. Но есть и неоффициальные теории. А неофициальные теории таковы. Это хурритский алфавит который существовал наравне с клинописями. Просто клинопись считались священными письменами. И писали на клинописи в основном жрецы для царей и молитв. А алфавит ходил паралельно с клинописями и использовался средным классом, писали на папирусе и пергаменте и из за этого нам не дошли экземпляры.

Хурриты как известно дошли до Египта. И даже основали там города в Синае и в Палестине. И немудрено что их читать не могут ибо хурритский язык не столь известен как семитские языки. Более того сами Египтяне называли Палестину и даже Синай ХУР или ХАР. Они писали Х.Р Так что читать можно по разному.

И теперь финал.

Откроете Армянский Ншанагирк Имастноц. И вы там найдете те же самые символи и самое главное с теми же самыми __именами__. И это спустя 3000 лет после того как люди так называемые синайци использовали эти символы.

Чтобы все это могло значить ???

[Н.К.Рерих]

Вот люблю я армян!!! Люблю быть армянином )))

[DaNYer]

Originally Posted by Mono

Откроете Армянский Ншанагирк Имастноц. И вы там найдете те же самые символи и самое главное с теми же самыми __именами__. И это спустя 3000 лет после того как люди так называемые синайци использовали эти символы.

Чтобы все это могло значить ???

Armyane vzyali alfavit u evreev?

[Mono]

Вот люблю я армян!!! Люблю быть армянином )))

Сейчас полюбишь сильнее. Вот ншанагирк имастноц. Это символы которыми пользовались монахи для скорописания. Но они имеют дохристянские корни. Некоторые начинаются аж со наскальных рисунков


+++

+++

+++

[Mono]

Я в Ншанагирке Имастноце нашел 1-ый , 4-ый, 8-ой, 16-ый, 19-ый, 21-ый. Но у меня всего один нашанагирк, есть и другие версии, так что весьма вероятно и там будут и другие символы

[Mono]

Armyane vzyali alfavit u evreev?

В 1700 д.н.э. евреев еще не было..

[Mono]

.

[analyst]

Без тутовой водки не разобратся, чесслово......

Вот что интерестно - вот мы такой вот крутой народец, еще там всяких асирийцев за пояс затыкали, аланы что на улице встречались улицу переходили, персы в подвалах отсиживались, от нашего авторитета Тиграна весь Рим дрожал, государство сильное беспезды было - мечта русских, наши солдаты ноги в средиземном море мыли и баб из Ливана тащили, а письменности то не было....Как же мы так умудрялись?? Писали все на персидском и на греческом, но это уже совсем непорядок - значит каждый чиновник выше парткома должен был иностранные языки знать, а сие ведь никак не получается- не отнимать же хлеб у солдата на обучение парткома где то дай бог памяти в Турберане?? Что то тут не то.... п*здят видать наши учебники про письменность армянскую - и Маштоц тоже видать нифига не гения.. Да и вообще кругом были народы со своей писменностю. Инч а хайеры чкаин ми бан хнареин???Странно все это господа.....

В одной умной книжке(Guns, Germs and Steel) дядя Jared Diamond писал что без писменности сильного государства быть не может - и я с ним согласен. Так спрашивается куда гады церковники засунули истинную историю нашего алфавита а????

[DaNYer]

iz oficial'nix istochnikov mne izvestno, chto armyane bil gorazdo mogushestvennee egiptyan.

[Mono]

Так спрашивается куда гады церковники засунули истинную историю нашего алфавита а????

Церковников надо прижать к стенке, знают они что то но молчат как партизаны..
У них также есть книга *Ключ к истине* Но не показывают его. Один англичанин в прошлом веке сделал копию из этой книги после этого ни слуха ни духа про эту книгу.

[darrel]

Originally Posted by Mono

Церковников надо прижать к стенке, знают они что то но молчат как партизаны..
У них также есть книга *Ключ к истине* Но не показывают его. Один англичанин в прошлом веке сделал копию из этой книги после этого ни слуха ни духа про эту книгу.

Так вот где ключ

[analyst]

Аса и далеко ходить не надо.....

[Mono]

ՑՆՑՈՒՄ ՄԵՍՐՈՊՅԱՆ ՏԱՌԵՐԻ ԱՆԲՈՎԱՆԴԱԿԵԼԻ ԱՆՋՐՊԵՏԻ ԱԿՈՒՆՔՆԵՐՈՒՄ

Լույս է տեսել դոկտ. Արմենակ Եղիայանի աշխատությունը «Մեսրոպյան տառերու ակունքները» ընդհանուր վերնագրով, հրատարակված Գալուստ Գյուլբենկյան հիմնարկության մեկենասությամբ, Անթիլիաս (Լիբանան) 2005 թ.: Անմիջապես ասենք, որ այն կարդացվում է մեկ շնչով, համակողմանիորեն արծարծվող խիստ հետաքրքրական խնդրահարույց նյութերի հետեւողական, օրինակելի բծախնդրությամբ ներկայացված լինելու պատճառով: Հեղինակը զինված մտավորական պարկեշտությամբ եւ իսկական գիտնականի համբերությամբ, նկարագրում է հայ թե օտար բանասերների ցուցաբերած անըմբռնելի կաղացումը: Մեսրոպյան տառերի ծագման աղբյուրների կամայական, պայմանական թե ցանկատեսական, զգացական պոռթկումներն իրականության հետ շփոթող տեսություններով զինված, այս առանց այդ էլ խնդրահարույց գիտական առաջադրանքը՝ մեսրոպյան տառերի, մի կողմից՝ աստվածային ներշնչանքով առաջացած կարծելու եւ մյուս կողմից անպայմանորեն հունականն ընդդեմ ասորականի եւ հակառակը, կարծեցյալ «հնդեվրոպականն» ընդդեմ սեմականի, կամ այլ ծիծաղելիորեն կանխակալ մոտեցումներով հասցրել են այն փակուղու:

Ամենագեղեցիկն այս աշխատության մեջ, այդ ծիծաղելիությունը ոչ թե վիրավորական, «ավանդական» անտեղի վայրահաչական, անհիմն պարսավական ոճով է ցուցադրված, այլ առաջին անգամ լինելով տեսնում ենք տառացիորեն անխախտելի առարկայական ապացույցներով, եւ այն չի ուղեկցվում տվյալ հեղինակի «ոչնչացմամբ», այլ նրա գիտականորեն ավելի ճշգրիտ դատումների առարկայական գնահատմամբ: Հեղինակավոր բանասերներն էլ կարող են շատ լուրջ սխալներ թույլ տալ, որովհետեւ որոշ հարցերում կարող են հանդես բերել հակագիտական միամտություն: Գիտական համբերատարության պակասը բանասերներին դարձրել է նույնքան միամիտ կեղծ հավատացյալներ, որոնք ուզում են մեզ հավատացնել, թե մեսրոպյան տառերը միայն աստվածային ներշնչանքով են առաջացած: Հեղինակը հետեւողական ապացույցներով ցույց է տալիս, որ միշտ չէ, որ տրամաբանական հետեւությունները կարող են ճիշտ լինել, մանավանդ երբ առանց առարկայորեն ուսումնասիրելու փակում են նոր ճանապարհները՝ տրամաբանությամբ անհավանական համարված ուղիները: Տրամաբանությամբ սահմանված «ի հառաջագունէ» գիտականորեն բացառված ուղիներ չեն կարող լինել, որովհետեւ այդ տրամաբանությունները կարող են ոչ թե միայն մեկ, այլ նույնիսկ երկու ոտքով էլ կաղալ...

Հիանալի է հեղինակի կողմնորոշումը նյութի ներկայացման գիտական ռազմավարության: Մեկ առ մեկ, համբերատար քննարկումներով ապացուցելուց հետո ոչ վավերական եզրակացությունները, ի շարս բազմաթիվ բանասերների վարկածների, առաջ է քաշում նաեւ իր սեփական թեզը: Մեսրոպյան տառերի ճնշող մեծամասնության իր հայտնագործած սկզբնաղբյուրից՝ Գեեզից, որ է դասական եթովպերենը, դուրս բերելուց եւ ապացուցելուց հետո մեկ առ մեկ եզրակացնում է, որ առաջարկածն էլ կարող է վերջնական չլինել, քանի որ կան զարմանալիորեն ավելի լավ, այլ նոր ապացույցներ մինչեւ հիմա չուսումնասիրված ուղղությամբ: Խոսքը տանք հեղինակին.

«Ինչո՞ւ այս յաւելեալ տուայտանքները, երկմտութիւնն ու շփոթը, քանի Գեեզի տուեալներով մենք «յաջողեցանք» ամբողջացնել մեսրոպեան այբուբենի գրեթէ բոլոր տառերը, բացի մեկ-երկուքէն: Որովհետեւ մեր տառերու ակունքները հետազօտողը ոչ մէկ ատեն պիտի կարենայ հոգեկան եւ մտային ամբողջական խաղաղութեան ու վստահութեան հասնիլ. այնքան թանձր է զանոնք քօղարկող մշուշը, որ ամէն հետազօտութիւն, որ իր աւարտին կը հասնի, նոր ու տարբեր մօտեցումի մը, մեկնաբանութեան մը ու խորհուրդի մը ճաշակը պիտի ներշնչէ հետազօտողին: Մանաւանդ որ մեր կարգ մը ընտրութիւնները՝ Գեեզի ցանկէն, այնքան ալ հեզասահ չընթացան եւ մեզի կը թուի, թէ եգիպտական տառերու նկատառումով կարելի պիտի ըլլայ քիչ մը աւելի մօտենալ իրականութեան»: (Ընդգծումները մերն են):

Այս համեստորեն արտահայտվածն է հեղինակի նոր խոսքը: Նա ընթերցողին հասկացնում է, որ ոչ միայն բանասերները, գրաբանները, հայ թե օտար, փակուղու առաջ են կանգնած, այլ նույնիսկ իր գտածը վերջնական չի կարող լինել, քանի որ կան բոլորովին նոր աղբյուրներ, շանթահարիչ կերպով ամբողջական նմանությամբ մեսրոպյան տառերին: Դարձյալ խոսքը տանք իրեն.

«Եզրակացութիւնը պարզ է. մեսրոպեան տառերը գործած են շատ մեծ կայունութեամբ եւ կը շարունակեն գործել մինչեւ այսօր: Այս կայունութիւնը կարելի է վերագրել գրչագրական այն բիւրեղացումին, որուն հասեր էին այդ տառերու բնատիպերը Գեեզի եւ եգիպտերէնի մէջ»:

Հեղինակն իրավացիորեն դիտել է տալիս, որ մինչեւ հիմա մեսրոպյան տառերի սկզբնաղբյուրների որոնման մեջ բոլորի կողմից էլ նկատի չեն առնվել, որ ոչ մեկ սկզբնաղբյուր, որ առարկայորեն ուսումնասիրվել է, ունեցել է այս բացառիկ հատկանիշը մեսրոպյան տառերի, որ է՝ երկար դարերի ընթացքում անփոփոխ եւ ավարտուն լինելու հատկանիշը: Ո՛չ հունական, ո՛չ պարսկական, ո՛չ ասորական, ո՛չ նույնիսկ փյունիկյան եւ այլ այբուբեններ, այս իսկ պատճառով դրանք չէին կարող բնօրինակ լինել: Հատկանշական է, որ հեղինակն այդքան մեծ հաջողության հասնելով հանդերձ դասական եթովպերենի հետ՝ շարունակում է.

«Ընթերցողը կը յիշէ, անշուշտ, որ Ձ, Ճ, Ջ եւ Յ տառերու գեեզական բնորդները հարկ եղաւ յաւելեալ մասնիկներով. Ձ-ինը՝ ստորին օղակով մը, Ճ-ինը եւ Ջ-ինը՝ ստորին խարիսխով մը: Արդ այս երեքը կատարելապես գծագրուած կը գտնենք եգիպտերէնի մէջ»: Սա է պատճառը հեղինակի մոտ տարբեր «ներշնչանքների» առաջացման, որոնք ուղեկցվում են շատ ավելի բարդ եւ գրեթե անլուծելի պատմաբանական հարցականներով: Արդյոք ճի՞շտ են ցայժմ մեր ունեցած պատկերացումները մեր պատմության մասին: Այլապես ինչպե՞ս բացատրել հայտնագործված գրաբանական նորագույն ցնցիչ ապացույցները, դրանց անթերի համապատասխանությունը դասական եգիպտերենի քրմական «սրբազան» սղագրության այբուբենի տառերի, որը հնագիտական տերմինաբանության մեջ կոչվում է Hieratika, եւ մեսրոպյան՝ «երկաթագիր», նույնն է ինչ-որ քրմական «սրբազան» մակդիրը կրող տառերի միջեւ: Շարունակելով իր «թանձր մշուշի» փարատման եզակի աշխատանքը, նա ավելացնում է. «Միւս կողմէ՝ Զ տառի գեեզական բնորդն անհրաժեշտ եղաւ շրջել աջէն ձախ, նույնն ըրինք Ը-ի ենթադրեալ բնորդին համար՝ հակառակ ուղղութեամբ, մինչդեռ եգիպտական ցանկին մէջ այս երկուքն իրենց կարգին կատարելապէս կը համապատասխանեն մեսրոպեան այդ երկու տառերուն: Եգիպտական Ծ-ն լրիւ կը համապատասխանէ մեսրոպեան Ծ-ին՝ Տեկորի ցանկին մէջ դիտուած, մինչ Գեեզի Ծ-ն հարկ եղաւ գլխիվայր շրջել ծանօթ պատճառներով: Եվ վերջապէս Յ տառը, որուն ոչ մէկ բնորդ կրցանք գտնել Գեեզի մէջ, այստեղ ունի իր հարազատ պատկերը: Այս մտորումները չենք ուզեր տարածել եգիպտական Ա, Կ, Հ, Ն եւ Ր տառերուն վրայ այն տրամաբանութեամբ, որ այս հինգին՝ Գեեզի համապատասխանող բնորդները գոհացում կու տան նոյնականութեան օրէնքին եւս, որ յաւելեալ հաւաստիութիւն կը շնորհէ անոնց. այլապէս նկատելի է, որ եգիպտական այս տառերը նոյնպէս ճշդիւ կը համապատասխանեն մերիններուն»-էջ 197: Այսպիսով մենք ծանոթացանք մի այնպիսի բարդ իրադրության, որտեղ նույնականության տրամաբանությամբ, օրենքով բացահայտվածը՝ հետ է մնում փաստական իրականությունից, քանի որ այն վաղուց ավարտված, կատարելագործված, դասական դարձած այբուբեն է, եւ կարիք չունի մտացածին ձեւափոխությունների: Սա է գիտական սայթաքումը:

Մեսրոպյան տառերի այս կատարելությունն ապշեցրել է բազմաթիվ գիտնականների: Մենք դեռեւս այդ ապշեցման մեջ կմնանք երկար ժամանակ, բայց դոկտ. Արմենակ Եղիայանի այս աշխատությունն արձանագրվում է որպես եզակի պատմական դեպք, քանի որ հեղինակը մեզ ցուցադրում է խնդրահարույց, անբովանդակելի այս խնդրի իրական դեմքը, որտեղ կամայական պատմական տեսություններ չեն դիմանում այլեւս: Այդպես էլ պետք է լիներ: Ներկա ժամանակներում այդ չափանիշները դիմանալու տեղ չունեն: Այս աշխատությամբ մենք նույնիսկ ավելի գիտական պատճառներ հասկացանք «աստվածային տառեր» տեսնելու ոչ թե պարզամիտ հավատացյալությամբ ընկալվածը, այլ ճախրելով դեպի անջրպետի՝ անբովանդակելիի ակունքները, որտեղ չկան այլեւս փայփայված հեքիաթները: Այդ առումով պիտի շնորհավորենք հեղինակին այս եզակի սխրագործության համար: Շատերն են գովել Խորենացիին, որպես իրականությանն ավելի մոտ գիտնականի, բայց քչերն են հարթել գիտական այդ հիմքը: Դոկտ. Եղիայանի այս աշխատությունն այդ հիմքերից ամենանորերն է մեզ մատուցում:

Չենք կարող չշնորհավորել նաեւ Գալուստ Գյուլբենկյան հիմնարկությանը, որն ունեցել է իմաստուն ձեռներեցությունն իր մեկենասությամբ արժանավոր հայ բանասեր գիտնականին օգնելու եւ դրանով իսկապես սատարելու նորագույն հայ գիտության առաջընթացին:

Ընթերցող՝ ԱՐՄԵՆԱԿ ՏԵՐՏԵՐՅԱՆ

http://www.azg.am/?lang=AR&num=2006020314


Я раньше думал что армянские буквы похожы только на эфиопский альфавит. А теперь оказывается что они также похожы на египетские жреческие буквы..

[Mono]

http://www.omniglot.com/writing/ethiopic.htm

Вот сами посмотрите на этот Геезский алфавит о котором говорит автор.

Это священный алфавит эфиопских священников. Как видим стиль очень даже похож. Ну как минимум больше нежели Греческий от которой якобы идет наш алфавит.

Спрашивается как могли иметь связи Эфиопия и Армения в древные века ? По каким каналам ? Естественно через Египет. !

Кстати сегодня азеры ухватились за это и всячески пытаются доказать что армяне сперли свой алфавит от эфиопцев.

[Трилока]

Зато кыпчаки (представители одной из самых древних народностей на Земле)говорили на армянском языке.

Апостол Павел во втором его Послании к коринфянам говорит так: "Тот, кто дает семена сеятелям и хлеб в пищу, пошлет обилие посевам вашим и взрастит плоды правды вашей, и, став богатыми во всем, дабы проявлять щедрость по всякому случаю, многие возблагодарят Бога вместе с нами".
Эти слова были написаны армянскими буквами на кыпчакском языке в одном из письменных памятников, найденных на Украине.