Armenian Knowledge Base  

Go Back   Armenian Knowledge Base > Entertainment > Literary nook
Register

Reply
 
LinkBack Thread Tools
Old 25.01.2007, 09:45   #136
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Несколько слов о Ереване

Однажды в Ереван, когда с гор спустилась осень и улицы города стали коричнево-золотистыми, приехал клоун.
Не знаю, может быть, он влюбился в длинноногую и смуглую девчонку, а может, это сказка...
Но правда, что он уехал с глазами, полными осенних дождей.

Մի քանի խոսք Երևանի մասին

Մի անգամ, երբ լեռներից իջավ աշունը և քաղաքի փողոցները դարձան դարչնաոսկեգույն,
Երևան եկավ ծաղրածուն:Չգիտեմ, գուցե նա սիրահարվել էր երկար ոտքերով թուխ աղջկան,
իսկ միգուցե դա հեքիաթ է... Բայց ճիշտ է, որ նա հեռացավ աշնանային անձրևներով
լի աչքերով:
__________________
"...And I can tell you the names of the kingdom
I can tell you the things that you know"

Last edited by Сизиф; 05.02.2007 at 12:31.
Reply With Quote
Old 25.01.2007, 10:11   #137
the happiest girl
 
Join Date: 02 2002
Location: Yerevan
Posts: 2,523
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 63 | 4
Default

ավելի լավ չի "կարող է" քան "կարող է պահատել"?
Reply With Quote
Old 25.01.2007, 11:05   #138
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Quote:
Originally Posted by PsilocybeLarvae View Post
ավելի լավ չի "կարող է" քան "կարող է պահատել"?
Իհարկե ավելի լավ է, շնորհակալությո'ւն:
Reply With Quote
Old 29.01.2007, 12:55   #139
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Голубой Тюльпан

Когда он умер, из его ладони вырос Голубой тюльпан. Извилины и морщины ладони стали корнями Голубого Тюльпана.
Человек этому очень удивился и спросил свои пальцы, как это из такой старой, усталой руки мог вырасти такой прекрасный Голубой Тюльпан. И пальцы ему ответили: «Чего же ты удивляешься? Разве мало мы в жизни вырастили цветов?».

Երկնագույն Վարդակակաչը

Երբ նա մեռավ, նրա ձեռքի ափից աճեց Երկնագույն Վարդակակաչը: Ափի ծալքերն ու կնճիռները դարձան Երկնագույն Վարդակակաչի արմատները: Մարդն այդ բանի վրա շատ զարմացավ և հարցրեց իր մատներին, թե այդ ինչպես է, որ այդքան ծեր, հոգնած ձեռքից աճել է այդքան գեղեցիկ Երկնագույն Վարդակակաչ: Եվ մատները պատասխանեցին նրան. « Իսկ ինչո՞ւ ես դու զարմանում: Մի՞թե մենք մեր կյանքում քիչ ծաղիկ ենք աճեցրել»:



Last edited by Сизиф; 05.02.2007 at 12:34.
Reply With Quote
Old 30.01.2007, 11:31   #140
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Микрофон

- А что такое человек без меня? - рассуждал микрофон. - Никто не может обойтись без меня - ни певица, ни комментатор, ни космонавт! Это я, микрофон, разношу их голоса по планете, это передо мной все волнуются и дрожат!
И тогда человек стал время от времени выключать микрофон, и тот стал скромнее - понял: совсем не обязательно человеку пользоваться им все время.
Больше того, самые главные слова люди всегда будут говорить без микрофона.
Какие именно? Ну, например: «Я вас люблю!..».

Խոսափողը

- Իսկ ի՞նչ է մարդն առանց ինձ,- մտորում էր խոսափողը:
- Ոչ ոք չի կարող առանց ինձ՝ ո'չ երգչուհին, ո'չ մեկնաբանը, ո'չ տիեզերագնացը: Այդ ե՜ս եմ տարածում նրանց ձայները մոլորակով մեկ, այդ ի՜մ առաջ են բոլորը հուզվում ու դողում:
Եվ այդ ժամանակ մարդը սկսեց ժամանակ առ ժամանակ անջատել խոսափողը, և այն համեստացավ. հասկացավ, որ բոլորովին էլ պարտադիր չէ, որ մարդն ամբողջ ժամանակ օգտվի իրենից: Ավելին՝ ամենակարևոր բառերը մարդիկ միշտ կասեն առանց խոսափողի: Հատկապես որո՞նք: Դե օրինակ. « Ես Ձեզ սիրում եմ »:

Last edited by Сизиф; 05.02.2007 at 12:43. Reason: исправление ошибок
Reply With Quote
Old 30.01.2007, 11:48   #141
the happiest girl
 
Join Date: 02 2002
Location: Yerevan
Posts: 2,523
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 63 | 4
Default փոքրիկ ուղղում

մարդն ամբողջ ժամանակ
Reply With Quote
Old 30.01.2007, 12:10   #142
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Quote:
Originally Posted by PsilocybeLarvae View Post
մարդն ամբողջ ժամանակ
Եվ բացի դրանից "մարդն առանց ինձ":

Вечно я забываю это ն перед гласным...
Reply With Quote
Old 31.01.2007, 08:22   #143
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Со мною ты...

Дорога. Из всех дорог я помню черную ленту асфальта, мокрую от росы, и листья ясеня на ней, дорогу, по которой мы шли утром, и ты боялась, что будет с тобой завтра, а завтра не было, было только сегодня до завтра, до послезавтра было только сегодня, счастливое сегодня. Потому что эта дорога - начало, середина и конец, потому что по этой дороге я иду не один: со мною ты.

Ինձ հետ ես դու ...

Ճանապարհ: Բոլոր ճանապարհներից ես հիշում եմ ասֆալտի ցողից թաց սև ժապավենը և հացենու տերևները նրա վրա, ճանապարհը, որով մենք գնում էինք առավոտյան, և դու վախենում էիր թե ինչ կլինի քեզ հետ վաղը. իսկ վաղը չկար, մինչև վաղը կար միայն այսօրը, մինչև վաղը չէ մյուս օրը կար միայն այսօրը,երջանիկ այսօրը, որովհետև այս ճանապարհը դա սկիզբն է, միջնամասը և վերջը, որովհետև այս ճանապարհով ես մենակ չեմ գնում՝ ինձ հետ ես դու...

Last edited by Сизиф; 27.08.2007 at 09:54.
Reply With Quote
Old 01.02.2007, 09:58   #144
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

После концерта

После концерта я ужинал в маленьком ресторане. За соседним столиком встали, закончив ужинать, мужчина и женщина. Нерешительно они подошли ко мне.
«Простите, пожалуйста, - сказала она, - большое вам спасибо за сегодняшний вечер в театре. Это вам». И протянула мне огромную красную розу на длинном стебле. Я поблагодарил и скоро сам, закончив ужинать, вышел на вечерний главный проспект.
Я решил кому-нибудь подарить мой чудо-цветок. Я не мог отнести его домой, потому что он только подчеркнул бы убожество моей холостяцкой каморки.
Навстречу мне шла длинноногая девушка в легком весеннем платье. Я осторожно сделал шаг в ее сторону, вежливо извинился и с улыбкой протянул ей благоухающий цветок. Она резко отвернулась и пошла своей дорогой. Я подумал, что, может быть, у нее неприятности или она неправильно меня поняла, и решил подарить розу женщине постарше.
Я выбрал женщину средних лет, извинился, протянул ей похожий на факел цветок. Она грустно улыбнулась и, покачав головой, сказала:
«Выбрал бы ты себе, сынок, кого-нибудь помоложе».
Я завернул в сквер. На одной из скамеек сидели, обнявшись, парень и девушка. Я подошел к ним: «Ребята, я желаю вам счастья, это от меня». Бедная моя роза... Парень угрожающе приподнялся: «А ну, отойдем!..».
И опять я остался один. Вдруг мне пришла в голову мысль. Я подошел
к пожилому мужчине: «Простите, пожалуйста, кажется, у вас есть дочь или невестка... Подарите ей это от меня!».
- Во-первых, это моя жена! - прогремело в ответ... Что «во-вторых», - я не стал слушать. Я решил, что моя роза никому не нужна...
Но вдруг возле меня остановился розовощекий малыш. Я присел и спросил его: «Тебе нравится? Возьми!». И я протянул ему розу, похожую, наверное, на огромную погремушку. Он весело заулыбался и схватил цветок за стебель. Я рассмеялся и пошел домой. Выходя из сквера, я обернулся. Малыша позвала мама и - о, какая досада! - он выпустил цветок из рук и побежал к ней.
А красная роза на длинном стебле осталась лежать на мокром черном асфальте. Трудно в большом городе дарить цветы.
А может быть, правда, что дареное не дарят?
Reply With Quote
Old 01.02.2007, 10:01   #145
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Համերգից հետո

Համերգից հետո ես ընթրում էի փոքրիկ ռեստորանում:
Հարևան սեղանիկից վեր կացան, վերջացնելով ընթրելը, մի տղամարդ ու մի կին: Նրանք անվճռականորեն մոտեցան ինձ. «Ներեցեք, խնդրեմ, ասաց կինը,- շատ շնորհակալություն Ձեզ այսօրվա ներկայացման համար: Սա ձեզ»:
Եվ մեկնեց ինձ երկար ցողունով մի հսկայական կարմիր վարդ: Ես շնորհակալություն հայտնեցի, և շուտով ինքս էլ վերջացնելով ընթրելը դուրս եկա իրիկնային գլխավոր պողոտա: Ես որոշեցի ինչ-որ մեկին նվիրել իմ հրաշք ծաղիկը: Ես չէի կարող վարդը տուն տանել, որովհետև այն միայն կընդգծեր իմ՝ ամուրիիս սենյակի թշվառությունը:
Ինձ ընդառաջ էր գալիս երկար ոտքերով մի աղջիկ գարնանային թեթև զգեստով:
Ես զգուշորեն մի քայլ արեցի դեպի նա, քաղաքավարի ներողություն խնդրեցի և ժպտալով մեկնեցի նրան բուրավետ ծաղիկը: Նա կտրուկ շուռ եկավ և շարունակեց
իր ճանապարհը: Ես մտածեցի, որ աղջկան երևի անախորժություն է պատահել
կամ նա ինձ սխալ հասկացավ, և որոշեցի վարդը նվիրել մի ավելի մեծահասակ կնոջ: Ես ընտրեցի միջին տարիքի մի կնոջ, ներողություն խնդրեցի և մեկնեցի նրան ջահի նմանվող ծաղիկը: Նա տխուր ժպտաց և օրորելով գլուխը ասաց. «Ավելի ջահել մեկին ընտրիր, տղաս»:
Ես մտա զբոսայգի: Նստարաններից մեկին գրկախառնված նստած էին մի տղա ու մի աղջիկ: Ես մոտեցա նրանց. « Երջանկություն եմ ցանկանում, սա ձեզ իմ կողմից»: Իմ խեղճ վարդ... Տղան սպառնալից վեր կացավ. « Ապա գնանք...»
Եվ ես նորից մենակ մնացի: Հանկարծ գլխումս մի միտք ծագեց:
Ես մոտեցա մի տարեց տղամարդու. «Ներեցեք, խնդրեմ, դուք երևի հարս կամ աղջիկ ունեք, իմ անունից նվիրեք նրան սա»:
- Նախ և առաջ նա իմ կի՜նն է,- ի պատասխան որոտաց նա ...
Թե ինչ է «երկրորդը», ես էլ չուզեցի լսել:
Ես մտածեցի, որ իմ վարդը ոչ մեկին պետք չէ...
Բայց հանկարծ ինձ մոտեցավ մի կարմրաթուշ երեխա:
Ես թեքվեցի նրա կողմը ու հարցրեցի. « Դուրդ գալի՞ս է: Վերցրու:»
Եվ ես մեկնեցի նրան վարդը, որը երևի նման էր հսկայական շըրխկանի:Երեխան ուրախ ժպտաց ու բռնեց ծաղկի ցողունից: Ես ծիծաղեցի ու գնացի տուն: Այգուց դուրս գալիս ես շրջվեցի: Մանկիկին կանչեց մայրիկը, և, ախ, ինչ ցավալի՜ է, նա բաց թողեց ծաղիկն ու վազեց մայրիկի մոտ:
Իսկ երկար ցողունով կարմիր վարդը մնաց ընկած թաց սև ասֆալտի վրա: Դժվար բան է մեծ քաղաքում ծաղիկ նվիրելը:
Իսկ միգուցե ճի՞շտ է, որ նվիրածը չեն նվիրում:

Last edited by Сизиф; 05.02.2007 at 12:48.
Reply With Quote
Old 01.02.2007, 10:06   #146
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Кабачок Старость

В конце длинной дороги Жизни есть маленький кабачок Старость. Там приятно попивать сухое вино, вытянув усталые ноги к каминной решетке.
Сюда часто забегают пропустить свой первый стаканчик и набраться мудрости те, у кого вся дорога впереди. И надо следить за собой и не хватить лишнего, чтобы не наболтать им чего - про ветер и бури, а то они, чего доброго, не выйдут отсюда.
Как смешно они сейчас петушатся, не зная, что дорога до этого кабачка страшна, порой опасна.
А им сейчас все нипочем.
Так думали старики, что сидели в кабачке, согревая кости, ожидая, когда придет дремота, и можно будет снова и снова хоть в мечтах - отправляться в дорогу.

«Ծերություն» գինետունը

Կյանքի երկար ճանապարհի վերջում կա մի փոքրիկ գինետուն, որը կոչվում է «Ծերություն»: Այնտեղ հաճելի է խմել դառը գինին՝ ձգելով ոտքերը բուխարու ցանցի կողմը: Այստեղ հաճախ են գալիս խմելու իրենց առաջին բաժակը և խելք սովորելու նրանք, ում ճանապարհը դեռ առջևում է: Ու պետք է զգույշ լինես, որ շատ չխմես ու ավելորդ չխոսես քամու ու փոթորիկների մասին, թե չէ նորեկները, մեկ էլ տեսար, այստեղից դուրս չեկան: Ինչ զվարճալի են նրանք հիմա աքլորանում՝ չիմանալով, որ ճանապարհը մինչև այս գինետունը սարսափելի է, իսկ երբեմն նույնիսկ վտանգավոր: Իսկ հիմա նրանք ոչ մի բանից չեն վախենում: Այսպես էին մտածում ծերունիները, որ նստած էին գինետանը՝ տաքացնելով ոսկորները, սպասելով, թե երբ կգա նինջը, և կարելի կլինի նորից ու նորից ճանապարհ ընկնել՝ գոնե երազանքում:

Last edited by Сизиф; 05.02.2007 at 12:55.
Reply With Quote
Old 04.02.2007, 09:29   #147
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Лестница

Однажды я встретился с лестницей. Это была лестница, ведущая вверх, по которой так часто скатываются вниз. Мы долго беседовали с ней, и я многое понял из ее рассказов.
Ошибаются те, кто думает, что главное в жизни человека - дороги. Нет, главное - лестницы, по ним мы поднимаемся и спускаемся (не всегда и не все самостоятельно), по лестницам мы карабкаемся, а иногда счастливо взбегаем, перепрыгивая через две ступеньки к прекрасным мраморным площадкам успеха, порой таким непрочным. Оттуда мы больше видим, и все видят нас. После чего очень важно бывает определить, стоит ли подниматься выше и по какой лестнице, или лучше вызвать лифт и передвигаться то вверх, то вниз, в зависимости от механизма моды, общественного мнения, да мало ли чего, что управляет капризным лифтом.
Есть еще любители взбежать, отдав все силы сердца и мозга, на самый верх самых коварных и шатких лестниц, а оттуда съехать по перилам, испытывая наслаждение от оваций за безрассудство и храбрость. Здесь есть опасность не удержаться в конце и шлепнуться, но у того, кто спускается по перилам такой лестницы, дух захватывает и кружится голова. А аплодирующие? Они же собираются не ради падения.
Да, главное в нашей жизни - лестницы, потому что ведь в конце любая дорога - это та же лестница, только вначале незаметная. И особенно опасны кривые, когда из-за поворотов не чувствуешь, что опускаешься все ниже и ниже.
Вот что рассказала мне старая лестница, ведущая вверх, которая очень страдала, когда по ней скатывались вниз.
Не обижайте лестницы!
Reply With Quote
Old 04.02.2007, 09:31   #148
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Աստիճանը

Մի անգամ ես հանդիպեցի աստիճանին:
Դա վերև տանող աստիճան էր, որից հաճախ են ցած գլորվում:
Մենք երկար զրուցեցինք նրա հետ, և ես շատ բան հասկացա:
Սխալվում են նրանք, ովքեր կարծում են, թե մարդու համար ամենակարևորը ճանապարհներն են: Ոչ, կարևորը աստիճաններն են, նրանցով ենք մենք բարձրանում ու իջնում ( ոչ միշտ և ոչ բոլորը՝ ինքնուրույն), մագլցում ենք, իսկ երբեմն էլ երջանիկ վերև ենք վազում՝ թռչկոտելով միանգամից երկու աստիճանի վրայով դեպի հաջողության փառահեղ հարթակները, որոնք երբեմն այնքան խախուտ են: Այնտեղից մենք ավելի շատ բան ենք տեսնում, և մեզ տեսնում են բոլորը: Որից հետո շատ կարևոր է որոշել՝ արժե՞ արդյոք ավելի վեր բարձրանալ, թե ավելի լավ է վերելակ կանչել և գնալ-գալ վերև ու ներքև՝ հետևելով մոդային, հասարակական կարծիքին, և այլ այդպիսի բաների, որոնք վարում են կամակոր վերելակը:
Կան նաև իրենց սրտի ու խելքի ամբողջ ուժով ամենանենգ ու խախուտ աստիճանների ամենավերևը բարձրանալու ու հետո բազրիքով այնտեղից ցած սահելու սիրահարներ, որոնք հաճույք են ստանում անխոհեմության և քաջության համար ստացած ծափահարություններից: Այստեղ վտանգ կա վերջում գետին գլորվելու, բայց այդպիսի աստիճանի բազրիքով ցած սահողի շունչը կտրվում է և պտտվում է գլուխը: Իսկ ծափահարողները՞. չէ՞ որ նրանք հավաքվում են ոչ հանուն անկման: Այո, գլխավորը մեր կյանքում աստիճաններն են, չէ՞ որ ցանկացած ճանապարհի վերջը նույն աստիճանն է, միայն թե դա սկզբում աննկատ է:
Եվ հատկապես վտանգավոր են ոլոր-մոլոր ճանապարհները, երբ ոլորանի պատճառով չես զգում, որ ավելի ու ավելի ես ցած իջնում:
Ահա թե ինչ պատմեց ինձ վերև տանող հին աստիճանը, որը շատ էր վշտանում,
երբ մարդիկ նրա վրայից ցած էին գլորվում:
Մի՜ նեղացրեք աստիճաններին:

Last edited by Сизиф; 07.03.2007 at 08:32.
Reply With Quote
Old 05.02.2007, 06:50   #149
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Окно

Окна. За каждым из них люди. И окна рассказывают нам о них.
Это стены и двери бывают непроницаемыми, а окна всегда немножечко предатели. Послушайте историю, которую рассказало мне одно окно.
Свет в этом окне иногда горел допоздна, а иногда дня два-три подряд вообще не зажигался. На подоконнике всегда валялись трубки чертежей, стояли бутылки из-под кефира, изредка - из-под вина.
Но однажды на окне забелела занавеска, правда, очень уж красиво-скучная, а на подоконнике появилась герань с ядовито-зелеными листьями и болезненно-розоватыми, похожими на синяки, цветами.
Не прошло, однако, и месяца, как занавеска и герань исчезли, и за мутным от пыли стеклом завиднелись бутылки из-под кефира и трубки чертежей.
От этого стало почему-то очень грустно.
Потом пришла весна, она ведь обязательно когда-нибудь да приходит. И вдруг окно распахнулось, и показалась белокурая незнакомая девчушка. Она весело и звонко рассмеялась и поставила на подоконник полевые цветы. Я радостно улыбнулся в ответ и с легким сердцем отправился по своим делам.
Потом я уехал и долго странствовал.
Года через четыре вернувшись домой, я, конечно же, посмотрел на знакомое окно...
Маленький художник, высунув язык, дорисовывал на чистом стекле окна чудесную картину: синее-синее море и белый-белый пароход с трубой, из которой валит черный дым, и над ними - красное солнце, лучи которого устремлены во все стороны.
Мне эта картина пришлась по душе.
Reply With Quote
Old 05.02.2007, 07:10   #150
toreador who can't kill
 
Сизиф's Avatar
 
Join Date: 05 2003
Location: The Palace of Exile
Posts: 3,495
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 238 | 3
Default

Պատուհանը

Պատուհանները: Նրանց բոլորի հետևում մարդիկ են: Եվ պատուհանները մեզ պատմում են նրանց մասին: Այդ դռներն ու պատերն են լինում անթափանց, իսկ պատուհանները միշտ էլ մի քիչ դավաճաններ են: Լսեք պատմությունը, որն ինձ պատմել է մի պատուհան:
Լույսն այդ պատուհանում երբեմն վառվում էր մինչև ուշ գիշեր, իսկ երբեմն էլ երկու-երեք օր ընդհանրապես չէր վառվում: Պատուհանի գոգին միշտ ընկած էին գծագրերի խողովակներ, կեֆիրի, երբեմն էլ՝ գինու շշեր:
Բայց մի անգամ լուսամուտին ճերմակին տվեց մի վարագույր, ճիշտ է, չափից ավել
գեղեցիկ- ձանձրալի, իսկ լուսամուտի գոգին հայտնվեց թունավոր կանաչ տերևներով և հիվանդագինորեն վարդագույն, կապտուկների նմանվող ծաղիկներով մի խորդենի:
Բայց մի ամիս էլ չէր անցել, երբ վարագույրն ու խորդենին անհետացան, ու փոշուց պղտորված ապակու հետևից էլի երևացին կեֆիրի շշերն ու գծագրերի խողովակները:
Եվ դա չգիտես ինչու շատ տխուր էր:
Հետո եկավ գարունը, չէ որ այն ինչ-որ ժամանակ անպայման գալիս է:
Եվ հանկարծ պատուհանը բացվեց, և այնտեղ երևաց խարտյաշ մազերով
մի անծանոթ աղջիկ:
Նա ուրախ ու զրնգուն ծիծաղեց և լուսամուտի գոգին դրեց դաշտային ծաղիկներ:
Ի պատասխան ես էլ ուրախ ժպտացի ու թեթև սրտով գնացի իմ գործին:
Հետո ես հեռացա և երկար ժամանակ ճանապարհորդում էի:
Չորս տարի հետո վերադառնալով՝ ես, դե իհարկե, նայեցի ծանոթ պատուհանին:
Փոքրիկ նկարիչը, հանած լեզուն, պատուհանի մաքուր ապակու վրա նկարում էր
մի հրաշալի նկար՝ կապույտ-կապույտ ծով և սպիտակ-սպիտակ շոգենավ՝ ծխնելույզով որից սև-սև ծուխ էր դուրս գալիս, իսկ նրանց վերևում՝ ամեն կողմ ձգվող ճառագայթներով կարմիր արև:
Այդ նկարն իմ սրտով էր:

Last edited by Сизиф; 07.03.2007 at 08:36.
Reply With Quote
Sponsored Links
Reply

Thread Tools


На правах рекламы:
реклама

All times are GMT. The time now is 23:54.


Powered by vBulletin® Copyright ©2000 - 2017, Jelsoft Enterprises Ltd.