Armenian Knowledge Base  

Go Back   Armenian Knowledge Base > Entertainment > Literary nook
Register

Reply
 
LinkBack Thread Tools
Old 12.02.2007, 12:38   #16
Silence
 
Moonlight's Avatar
 
Join Date: 11 2004
Location: back to meta level
Posts: 3,926
Downloads: 1
Uploads: 0
Blog Entries: 3
Reputation: 202 | 3
Default

Sir, esli uje davno napisan rasskaz, davay do konca srazu! mi chitaem na rodnom dovol'no bistro:P a to poka poyavlyaeshsa i postaesh sled seriyu, uje zabili kak predidushaya zakonchilas'!
Reply With Quote
Old 13.02.2007, 06:13   #17
и добрая... иногда
 
Vrednaja's Avatar
 
Join Date: 03 2005
Location: Yerevan
Age: 36
Posts: 464
Downloads: 0
Uploads: 0
Reputation: 0 | 0
Default

De lav, mi pntpnta, aha ev verjin hatvatsy


- Կարդա,- ասաց աղջիկը,- իսկ ես կսպասեմ: Կարդա, որովհետև ասել քեզ այս ամենը չեմ կարող: Շատ եմ մտածել, ինչպես վարվեմ, և եթե հիմա դու կարդում ես այս տողերը, ուրեմն գտել եմ, որ այդպես ավելի լավ կլինի: Մի կարծիր, որ ինձ համար հեշտ է եղել նման որոշման հանգելը: Ես հանդուգն եմ, դե ինչ, այնպիսին եմ, ինչպիսին կամ: Նաև խելոք եմ այնքան, որ հիմարություն անելիս հասկանում եմ, որ հիմարի պես եմ ինձ պահում: Երբեմն անսպասելի եմ անգամ ինքս ինձ համար, այնպես որ դու մի զարմացիր` կարդալով այն ամենը, ինչ պատրաստվում եմ քեզ ասել: Ճիշտ է, առնվազն գիժ պետք է լինել սա քեզ տալու համար, բայց գոնե մեկ անգամ կարող եմ ինքս ինձ թույլ տալ անկեղծ լինելու ճոխությունը: Եթե դա շատ համարես, կշարունակենք ամեն ինչ նույն ձևով, քանզի կյանքը բեմ է, իսկ մարդիկ՝ դերասաններ: Լսիր…
- Ես քո Եվան եմ և Լիլիթը: Ես այն սիրտն եմ, որ բաբախում է կրծքիդ տակ, այլապես սխալվել եմ քեզ դիմելով, այլապես այս խոսքերը քեզ համար չէ, որ նախատեսված էին: Ես սիրել եմ ծնվածս օրվանից և սիրելու եմ, մինչև մահը փակի հանդուգն աչքերս: Հավերժության մեջ դեռևս չձևավորված և մարմին չունեցող հոգիս սիրել է: Սիրո այդպիսի զգացումը հավանաբար վախեցրել է ինձ: Չգիտեմ, վախեցել եմ, թե մինչև վերջ չեմ վստահել, գուցե և մեկը, և մյուսը, բայց եթե նահանջելու տեղ այլևս չեմ ունեցել, ուղղակի փախել եմ, չցանկանալով, առանց մտածելու փախել եմ: Գոյություն է ունեցել սահման, որից այն կողմ երբեք չեմ անցել: Դու դա չես հասկանա, բայց այդպես է եղել միշտ, իսկ հիմա…
Դու թանկ ես ինձ համար: Եթե տխուր ես, ինչքան էլ ծիծաղեմ, սրտումս ուրախություն չկա: Զգում եմ քեզ, տրամադրությանդ ամենաչնչին փոփոխությունն անգամ: Եթե դու առաջվանը լինեիր, ես ոչինչ էլ չէի ձեռնարկի: Դա կլիներ միայն իմ խնդիրը: Բայց այլևս չեմ ուզում տեսնել քո կիսատխուր, կիսահեգնական ժպիտը: Ես գիտեմ, թե ինչպես կարող ես ժպտալ, և ուզում եմ՝ միշտ այդպես ժպտաս, երջանիկ լինես: Մոռացիր, աշխարհ գոյություն չունի. կանք միայն ես ու դու: ՄԻԱՅՆ ԵՍ ՈՒ ԴՈՒ: Երբ նայես աչքերիս, գուցե հասկանամ, իմն ես դեռ, թե արդեն իմը չես: Թե մերժես ինձ, աշխարհը կանգ կառնի մի վայրկյան, ու հետո, իրատես լինենք, կշարունակի իր պտույտը, որը հավերժական է կամ վերջավոր, չգիտեմ, բայց, միևնույն է, մենք այդքան երկար չենք ապրի, որ տեսնենք ժամանակների վերջը: Մեզ մի կարճ կյանք է տրված, ընդամենը մի ակնթարթ, ու մենք պետք է երջանիկ լինենք, սիրենք անգթորեն, անխնա ինքներս մեր նկատմամբ, քանզի կյանքը սիրո մեջ է ամփոփված, մնացածը հիմարություն է՝ ուշադրության անարժան: Ես ծնվել եմ սիրելու համար, դա միակ բանն է, որ հաստատ է այս անհաստատ աշխարհում: Քեզ հետ եմ ուզում կիսել իմ ակնթարթը, իմ հավերժությունը, իմ սերը, նվիրել անմնացորդ, որովհետև ամբողջությամբ չբոցավառված սերը նման է շանը նետված կրծած ոսկորի, կիսաբերան ասված բարևի, թոշնած ծաղկի, որ իրականում չի էլ բացվել: Ես քոնն եմ այսօր, այս վայրկյանին անմնացորդ քոնն եմ: Հետո չգիտեմ, ինչպես կստացվի, կանխատեսել չեմ կարող: Ոչինչ հավերժ չէ այս երկնքի տակ, և պետք էլ չէ, որ լինի, այլապես անարժեք կդառնային այն ակնթարթները, որոնք չքնաղ են հենց նրանով, որ երբեք չեն կրկնվի: Որովհետև կլինեն ուրիշները` ոչ պակաս չքնաղ, ոչ պակաս անմոռանալի: Հրաշքներ լինում են, միայն նրանց հավատալ է պետք: Մենք ինքներս կարող ենք ստեղծել դրանք, եթե ցանկանանք: Կարող ենք նաև առօրյա անհետաքրքիր մի բանի վերածել դրանք, եթե աչքերը, որ նայում են, ունակ չլինեն տեսնելու, ձեռքերը, որ հպվում են, ունակ չլինեն զգալու: Մարմինը ունակ չլինի դողալու, երբ տարածությունը առ ոչինչ է դառնում, երբ միտքը կորցնում է երկրային սահմաններն ու ձևը` վերածվելով քաղցր թմբիրի, անորոշ ու շատ որոշակի մշուշի, որ արդեն հեղեղի պես հոսում է երակներով` փոխանակ սառը դատելու: Այդ ժամանակ կորսվում է սահմանը երկնի և երկրի մեջ, աշխարհը դառնում է հրաշք, աշխարհը` անհեթեթ, անարդար, անողոք աշխարհը վերածվում է հրաշքի, եթե սիրում ես և սիրված ես:
Եթե կարողանաս մի կողմ նետել հպարտությունդ, ինչպես ես եմ նետում, և ցանկանաս ինձ հետ լինել, հավատացած եմ՝ մեզ մոտ ամեն ինչ հրաշքի պես կլինի: Իսկ եթե չհասկանանք իրար, ամեն ինչ հնարավոր է, մենք հասուն ու ազատ մարդիկ ենք. ամեն մեկը կգնա իր ճանապարհով: Իսկ եթե ցանկանաս, եթե ստացվի…
Ինչու՞ եմ ասում քեզ այս ամենը, որ չմտածես, թե աչքերիդ մեջ նայելով ստում էի կամ խաղում, ես դրան ընդունակ չեմ: Դու ամեն ինչ ճիշտ ես հասկացել, կարծում եմ` հասկացե՛լ ես: Աչքերը հոգու հայելին են. նրանք երբեք չեն ստում: Ստում են խոսքերը, երբեմն նունիսկ մտքերն են ստում, բայց աչքերը` երբեք: Աչքերն արտահայտում են նույնիսկ այն, ինչը դեռ մտքում անգամ որոշակի տեսք դեռ չի ստացել, ինչ-որ տեղ ենթագիտակցության մեջ փնտրում է ինքն իրեն: Իմ հրա՛շք, փչացած և մաքուր արարած՝ կարոտ անսահման սիրո ու քնքշանքի, փոքրիկ երեխա և հասուն տղամարդ, կրակոտ, հպարտ, պարծենկոտ, ինքնավստահ, ամաչկոտ, բարի, նեղացկոտ-նեղացկոտ, սրտումդ չարություն մի պահի: Երբեմն ինձ թվում է, թե դու միայն սեքսուալ փորձ ես հավաքել, իսկ աղջիկներից այդպես էլ ոչինչ չես հասկանում: Գուցե դու ինձանի՞ց ոչինչ չես հասկանում: Բայց ես դա հենց դու եմ, որովհետև մեր մեջ նույն կրակն է վառվում, նույնիսկ մեր ուղեղն է նույն կերպ կառուցված: Դու ասում ես այն, ինչ մտածում եմ ես, ասում ես նույնիսկ նույն բառերով: Քո ազատությունն ու անկեղծությունը, որ ոմանց երբեմն չափազանց է թվում, ինձ ձգում է անդիմադրելիորեն: Դա հենց այն է, ինչ պակասում է ինձ այս կյանքում:
Ինչու այսպե՞ս ստացվեց. ամեն ինչ ունի իր պատճառը, նույնիսկ բազմաթիվ պատճառներ՝ իրական և անիրական: Բայց դրանք հիմա էական չեն: Ինչ-որ տեղ գուցե նույնիսկ ձգտում կար, որ այսպես ստացվի քեզանից անկախ պատճառներով. նորից եմ կրկնում` դու դա չես հասկանա: Ափսոս, որ մենք նույն տեղն ենք աշխատում, դա ինձ ամենաշատն է խանգարել, դու նույնիսկ չես պատկերացնում ինչպես և ինչքան, չնայած նույնիսկ դա հիմա էական չէ: Դու ավելի թանկ ես, քան այդ բոլորը միասին վերցրած:
ինձ խղճալու սովորություն էլ չունեմ. ուզում եմ, որ ինձ հստակ մերժեն` առանց անորոշության նշույլի: Ուզում եմ, ինքդ էլ հստակ հասկանաս, թե ի վերջո քեզ ինչ է պետք: Ես չեմ ուզում ափսոսալ մի բանի համար, որ չեմ արել, կամ ավելի վատ, կարող էի սխալս ուղղել և չուղղեցի: Ավելի լավ է ափսոսամ արածիս համար, որ հետ նայելիս դատարկություն չտեսնեմ: Հնարավոր է նաև, չեմ բացառում, որ հիմա ավելի կոպիտ սխալ եմ թույլ տալիս: Դա արդեն դու պետք է դատես:
Եթե սրտումդ ինձ համար տեղ չկա, ապա այս թուղթը չարժե նույնիսկ այն տաս դրամը, որ վճարել են դրա համար: Ես ուժեղ եմ, կարող ես չանհանգստանալ: Եթե չկարողանայի հետ կանգնել, ամեն ինչ կթողեի, ինչպես կա: Դու երբեք չես զգա, որ ասել եմ այս ամենը: Ես ունակ չեմ սիրել անպատասխան: Դա երազի պես մի բան կլինի՝ նույնքան անցողիկ և գիշերվա հետ չքացած: Ես իրատես եմ և պատրանքների հետևից չեմ ընկնում: Ամեն ինչ գուցե այնպես եմ փչացրել, որ ավելի մեծ հավանականությամբ պատասխանդ բացասական կլինի: Ինձ պետք է քո ոչը առաջ գնալու համար: Այդ դեպքում մենք լավ ընկերներ կարող ենք լինել, և ես կժպտամ քեզ քրոջ պես, միայն, խնդրում եմ, առանց ինադու բաների: Ես դա ատում եմ, նույնիսկ երբ ինքս եմ այդպես վարվում: Մնացած ասածներս մոռացիր, դու սա չես կարդացել: Ես նույնիսկ չեմ էլ գրել, առավել ևս չեմ տվել քեզ: Ցանկանում եմ, որ ի վերջո հանդիպես նրան, ում սիրտը կբաբախի քոնի հետ նույն ռիթմով, ումից հեռանալ ուղղակի չես կարողանա: Երջանիկ եղիր, իմ չքնաղ ակնթարթ, որովհետև իրոք արժանի ես երջանիկ լինելու, որովհետև ինչ-որ ժամանակ դու ինձ իրոք երջանիկ ես դարձրել:
Ներիր ինձ, եթե ինչ-որ բան այնպես չեմ արել, երբեմն մենք չենք անում այն, ինչ ուզում ենք: Եթե վիրավորել եմ քեզ ինչ-որ կերպ, չեմ ցանկացել: Ներիր ինձ, որ ստիպված ես սա կարդալու վրա վատնել քո թանկագին ժամանակը: Սա վերջին անգամն է, կարող ես համոզված լինել: Ներիր ինձ, որովհետև ես այնպիսին եմ, ինչպիսին կամ: Կարծում եմ, այս խոսքերն ուղղված են նրան, որը ևս այնպիսին է, ինչպիսին կա: Իսկ փոխել որևէ բան չարժե, որովհետև ինքնությունը կորցրած մարդը նման է անձև ստվերի, ինչ-որ մեկի չհաջողված նմանակի, իսկ ես այդպիսին լինել չեմ կարող և չեմ ուզում:
Գուցե կարող էի այս ամենը ինչ-որ կերպ քեզ հասկացնելու և ինքս էլ ինձ համար հասկանալու այլ ճանապարհներ փնտրել, բայց եթե չեմ սխալվում, և դու նման ես ինձ, դա անօգուտ կլիներ: Ստիպված եմ ուղիղ գնալ: Դա էլ իմ թերությունն է. զարտուղի ճանապարհների սովոր չեմ: Եթե մենք իրոք նման ենք, դու կհասկանաս, իսկ եթե ոչ, ապա ափսոսալու տեղ էլ չունեմ: Հիմա կանգնած եմ սերը ընկերությունից բաժանող սահմանին և ինձ ընդամենը մեկ բառ է անհրաժեշտ առաջ կամ ետ գնալու համար: Ես նույնիսկ կհեշտացնեմ ամեն ինչ, ուղղակի ընդգծիր և վերադարձրու թուղթը: Որոշումը քոնն է:

ԱՅՈ ՈՉ


- Ներեցեք, մենք արդեն փակվում ենք:
Միքայելը չտեսնող աչքերով նայեց մատուցողին, հետո նրան մշուշի մեջ հասան վերջինիս բառերը: Մեքենայաբար նայեց ժամացույցին: Արդեն 12-ն էր: Անզգայության մեջ մոտ երեք ժամ էր անցել այն պահից, ինչ Տաթևիկը հեռացել էր:
- Այո, այո, հիմա,- նետեց ինչ ձեռքը կար ու դուրս եկավ: Սառը օդը սթափեցրեց նրան: “Լիլիթ” հնչեց կողքին: Նա կայծակի արագությամբ շուռ եկավ: Ընդամենը երկու անծանոթ աղջիկներ էին: Լիլիթ, ա՜խ, Լիլիթ, մի՞թե ես ցանկանում էի, որ այսպես վերջանար:
- Լիլիթ,- տարուբերեց նրա խոսքերը քամին՝ փաթաթելով ծառի ճյուղերին:
- Լիլիթ,- արձագանքեց ծառը՝ թափ տալով ճյուղերը ձյունից,- մի՞թե ես ցանկանում էի:
- Լիլիթ,- անվան հնչյունները օդում ցրեցին թափվող ձյան փաթիլները:
- Լիլիթ,- տնքաց տղայի բարկացած քայլերի տակ ճռռացող պինդ ձյունը՝ դժգոհելով,- նա չէր ցանկանում,- և պատրաստվում էր ավելացնել, որ այդ պատճառով հիմա տառապում է ինքը, բայց լռեց: Հասկացավ, որ իր տառապանքը հիմա անհամեմատելի է իր վրայով չտեսնող աչքերով քայլող տղայի տառապանքի հետ և լռեց:


***

Միքայելը հասավ տուն: Առանց նույնիսկ վերարկուն հանելու վերցրեց խոսափողը:
- Ալո,- լսվեց Լիլիթի արդեն քնատ ձայնը: Միքայելին թվաց, թե սիրտը պոկվել է կրծքից և տրոփում է լրիվ ուրիշ հարթության մեջ: Որքան ժամանակ է, նա չէր հավաքել այդ համարը:
- Լիլիթ…
- Ալո՞,- ձայնը հնչեց տագնապախառն:
- Լիլիթ…,- կարծես ուրիշ ոչինչ չէր մնացել ասելու:
- Դուք գոնե գիտե՞ք, թե ժամը քանիսն է,- սառը հարցրեց Լիլիթը,- իմ քնելու ժամանակն է,- և կախեց խոսափողը:
Միքայելը արագորեն նորից հավաքեց համարը: Երկար ժամանակ ոչ ոք չէր պատասխանում: Հետո նորից լսվեց Լիլիթի բարկացած ձայնը:
- Շնորհավորում եմ, Միքայել, դու ոտքի հանեցիր ամբողջ տունը: Է՞լ ինչի ես ուզում հասնել:
- Ես կարդացի քո նամակը:
- Ի՞նչ, ի՞նչ նամակ,- սառեց Լիլիթը:
- Ես քո Եվան եմ և Լիլիթը, ես այն սիրտն եմ, որ բաբախում է կրծքիդ տակ…
Լիլիթի սիրտը նվվաց ցավից և ստորացումից:
- Որտեղի՞ց քեզ: Զանգե՞լ ես, որ ևս մի անգամ ծիծաղես վրաս, - նրա ձայնը դողում էր: Զգում էր, որ եթե մի բառ էլ ասի, լաց է լինելու:
- Աստված ի՛մ, ի՜նչպես կարող էիր մտածել: Մի՞թե դու ինձ անզգա անասուն ես համարում: Ես մարդ եմ, տղամարդ, իսկ դու… ամենացանկալի կինն ես աշխարհում և այնումենայնիվ…
- Դու պատասխան չունես, այնպես չէ՞: Ես առաջվա պես կարդո՞ւմ եմ քո մտքերը:
- Ինձ ժամանակ է պետք: Ես չգիտեմ, ես կմտածեմ, ես պե՛տք է մտածեմ,- ձայնի մեջ հուսահատություն էր հնչում:
- Ինձ միայն մեկ հարց է հետաքրքրում: Ուզում եմ՝ անկեղծ պատասխանես:
- Այո՞:
- Դու կարծում ես, ես քեզ դավաճանե՞լ եմ: Դա՞ է պատճառը:
Խոսափողի այն կողմում լռություն էր:
- Ես պե՛տք է դա իմանամ:
Կարճ լռությունից հետո՝
- Ոչ, ես հավատում եմ քեզ: Դու չէիր կարող դավաճանել կամ խաբել: Գուցե ինչ-որ տեղ ես ափսոսում եմ, որ դու դրան ունակ չես: Միգուցե այդպես ինձ ավելի հեշտ կլիներ: Կդադարեի քեզ սիրելուց,-վերջին խոսքերը հնչեցին որպես մարած շշուկ:
- Լավ,- ասաց աղջիկը,- ես գրեթե չէի կասկածում: Ինձ պետք էր դա լսել քեզանից: “Ես կանխագուշակում էի սա նույնիսկ մեր ամենաերջանիկ օրերին”,-ավելացրեց մտքում: - Նույնքան անկեղծ կլինեմ քեզ հետ, ես չգիտեմ, որքան կարող եմ սպասել քեզ և կարո՞ղ եմ արդյոք, որովհետև ինչ-որ բան անդարձ կոտրվել է իմ մեջ: Մի մտածիր, որ մեղադրում եմ, եթե սկսեի մեղադրել, առաջինը ինձ պետք է մեղադրեի: Երևի ես եմ առաջինը ինչ-որ բան անդարձ կոտրել քո մեջ: Ուղղել ոչինչ չկարողացա, ապաշնորհ գտնվեցի, ինչ արած: Շնորհակալություն զանգի համար: Ես գիտեի, որ կհասկանաս և… հաջողություն քեզ:
- Հաջողություն քեզ,- մրմնջաց Միքայելը:
Լիլիթը անջատեց հեռախոսը, նա չէր լալիս. այլևս արցունք չէր մնացել: Սառած աչքերով նայում էր պատուհանից, որտեղ արդեն երրորդ օրն էր, ինչ իր անվերջանալի երգն էր երգում ձյունը: Իմաստ ունե՞ր այս խոսակցությունը հիմա: Չգիտեր: Հավանաբար այո: Հիմա իրենք այլևս թշնամիներ չեն, մարեց ատելությունը: Ու թեև երբեք չեն կարողանա ընկերներ լինել, բայց նա այլևս չի կանգնի իր ճանապարհին, չի խանգարի իրեն ապրել:
Նա գիտեր, կլինեն անվերջանալի գիշերներ՝ լի ափսոսանքով և արցունքներով: Կլինեն անիմաստ առավոտներ՝ առանց հույսի և նույնիսկ առանց հուսահատության, կրծքի տակ կլինի սառցի մի կտոր՝ առանց ջերմության, հետո այդ ամենը կթվա բնական, չափից դուրս բնական: Չի լինի ոչ մի փոփոխություն, ոչինչ չի հուզի իրեն: Ամեն օր հար և նման կլինի նախորդին, ու մի օր ինքը կհասկանա, որ էլ չի սիրում, որ էլ ձգտումներ չկան, որ կարող է նորից սիրահարվել, և այդժամ միգուցե կմարի անանց ափսոսանքն այն սիրո, որ խենթացնում ու զգաստացնում էր, որ այրում ու բուժում էր, որ սպանում ու կյանք էր տալիս, որ ծաղկեց ու թոշնեց, որ վառվեց ու մոխիր դարձավ…
Reply With Quote
Old 13.02.2007, 09:30   #18
Младенец
 
Join Date: 06 2005
Location: Yerevan
Age: 33
Posts: 33
Downloads: 0
Uploads: 0
Reputation: 0 | 0
Default

Shat lavn er, ti maladec!!!!!!! Durs ekav ayn, vor herosnerin (kam chgitem miguce irakan kerparnerin) namakic heto chmiacrecir.... Ser@ henc daya!
Reply With Quote
Old 13.02.2007, 13:36   #19
Im blond whats ur excuse?
 
Meme's Avatar
 
Join Date: 11 2006
Location: Earth
Posts: 643
Downloads: 1
Uploads: 0
Reputation: 140 | 3
Default

Late teen love (a mozhet i early 20s).
Dumayu, chto s kazhdym/oj iz nas eto kogda to sluchilos'. Spasibo za teplye vospominaniya.

Last edited by Meme; 13.02.2007 at 18:44.
Reply With Quote
Old 20.02.2007, 11:34   #20
the mochinger
 
Hans Andersen's Avatar
 
Join Date: 02 2002
Location: Paranoid Android, @10:50
Age: 38
Posts: 1,894
Downloads: 2
Uploads: 0
Reputation: 204 | 4
Default

pasib, Vrednaja, you are a genius!
Reply With Quote
Sponsored Links
Reply

Thread Tools


На правах рекламы:
реклама

All times are GMT. The time now is 03:38.


Powered by vBulletin® Copyright ©2000 - 2017, Jelsoft Enterprises Ltd.