Енгибаров- hayeren. - Page 7

Сизиф · Apr 7, 2006, 10:12

После того, как мой перевод Пушкина не был освистан, а PsilocybeLarvae и Багирка так хорошо перевели Енгибарова и Терьяна, у меня появился зуд перевода, который стал нестерпимым, когда я прочитал перевод миниатюр Енгибарова на армянский, которыe мне не понравились, и я, как обычно в таких случаях, решил сам перевести его миниатюры.
Чтобы читатели могли оценить и критиковать по-существу,
я помещу тут также и оригиналы.

Фонари

Ночь. Идет мелкий дождь. Капли дождя видны, когда попадают под свет фонарей,
и кажется, что фонари вдоль улицы плачут.
О чем?
Фонари плачут дождливой ночью только о том, что не удалось людям, потому что сами они - просто фонари, своей печали у них нет. И плачут они целую ночь от одиночества, от того, что идет дождь, и завтра нелетная погода, и кто-то не встретится, кто-то недолюбит, недоцелует... И оттого, что завтра нелетная погода, этой ночью вдоль улицы
плачут фонари.

***

Լապտերները

Գիշեր է:
Անձրև է մաղում: Անձրևի կաթիլները երևում են, երբ նրանք ընկնում են լապտերների լույսի տակ,
և թվում է, թե լապտերները արտասվում են:
Ի՞նչի մասին:
Անձրևոտ գիշերներին նրանք արտասվում են մարդկանց անհաջողությունների մասին, որովհետև նրանք ընդամենը լապտերներ են, իրենք սեփական թախիծ չունեն: Ու արտասվում են նրանք ամբողջ գիշեր մենակությունից, նրանից, որ անձրևում է, և վաղը կլինի ոչ թռիչքային եղանակ, և ինչ-որ մեկի
հանդիպումը չի կայանա, ինչ-որ մեկի սերը, ինչ որ մեկի համբույրը կընդհատվի...
Եվ որովհետև վաղը կլինի ոչ թռիչքային եղանակ , այս գիշեր արտասվում են փողոցի երկայնքով կանգնած լապտերները:

Jane · Jun 30, 2006, 19:03

Quote:

Originally Posted by Сизиф

Без, значит, нет замечаний?

Точно, да и не осмелюсь их делать, так как не считаю, что так хорошо владею армянским...

Сизиф · Jul 1, 2006, 07:04

Quote:

Originally Posted by enaJ

Точно, да и не осмелюсь их делать, так как не считаю, что так хорошо владею армянским...

Но и я не Ачарьян.

Так что осмеливайтесь, это будет только на пользу...

Сизиф · Jul 6, 2006, 04:19

Мне посоветовали "недо" перевести как " ընդհատվել".
Не очень поэтично, но лучше, чем ничего.

Сизиф · Jul 6, 2006, 04:30

Зонтик

...Немного помолчав, она сказала: «Но нам же негде жить,
у нас нет дома». Он рассмеялся и сказал, что у него есть зонтик,
совсем новый, который сам раскрывается, если нажать на кнопку.
И зонтик - это прекрасный дом, очень уютный для двоих.
Правда, у него нет стен, но зато стоит протянуть руку, и вы узнаете, какое на улице время года, например, прошла весна или все еще идет.
С таким домом, как зонтик, удобно путешествовать, приятно слушать дождь и еще...
Но она не спросила: «что еще...» и ушла к другому, у которого была однокомнатная квартира со всеми удобствами, но, наверное,
все-таки не было такого зонтика, а если и был, то, согласитесь,
зачем человеку два дома, это же смешно...
Теперь, спустя много лет, она наконец поняла,
какой это был чудесный зонтик, маленький парашют,
держась за который вдвоем, можно улететь далеко-далеко,
особенно в дождливые дни...
И она тоскует в своей уже трехкомнатной квартире, потому что,
чем больше квартира, тем дальше друг от друга те, кто в ней живут,
и когда идет дождь, она готова броситься вниз, чтобы разыскать свой зонтик, но разве с пятнадцатого этажа узнаешь, какой зонтик твой?
А если и узнаешь, то ведь неизвестно - исправно ли сегодня работает лифт.

Հովանոցը

...Մի քիչ լռելուց հետո աղջիկն ասաց. «Բայց չէ որ մենք ապրելու տեղ չունենք, մենք տուն չունենք»: Տղան ծիծաղեց ու ասաց, որ ինքը հովանոց ունի, բոլորովին նորը, որն ինքն իրեն բացվում է, երբ սեղմում ես կոճակը:
Եվ հովանոցը հիանալի տուն է, շատ հարմար երկուսի համար:
ճիշտ է, նա պատեր չունի, բայց բավական է մեկնել ձեռքը,
և դուք կիմանաք, թե տարվա որ եղանակն է դրսում, գարունն արդեն վերջացել է,
թե դեռևս շարունակվում է: Այդպիսի տանը, ինչպիսին հովանոցն է,
շատ հարմար է ճանապարհորդել, շատ հաճելի է լսել անձրևին, ու նաև...
Բայց աղջիկը չհարցրեց «ու նաև» ինչ և գնաց ուրիշի մոտ,
որը մեկ սենյականոց բնակարան ուներ ամեն հարմարություններով,
բայց երևի նա չուներ այդպիսի հովանոց, իսկ եթե ուներ էլ՝ համաձայնեք,
մարդու ինչին են պետք երկու տունը, դա նույնիսկ ծիծաղելի է:
Հիմա՝շատ տարիներ անց, աղջիկը վերջապես հասկացավ,
թե դա ինչ հրաշալի հովանոց էր, իսկական փոքրիկ պարաշյուտ, որից բռնվելով կարելի էր երկուսով թռչել հեռու-հեռու, հատկապես անձրևոտ օրերին:
Եվ նա թախծում է իր արդեն երեքսենյականոց բնակարանում,
որովհետև ինչքան մեծ է բնակարանը, այնքան հեռու են միմյանցից նրանք,
ովքեր ապրում են այդտեղ. և երբ անձրև է գալիս, աղջիկը պատրաստ է նետվել ներքև, որ գտնի իր հովանոցը, բայց մի՞թե տասնհինգերորդ հարկից կիմանաս,
թե որ հովանոցն է քոնը:
Իսկ եթե իմանաս էլ, ո՞վ գիտի, աշխատում է արդյոք այսօր վերելակը:

Сизиф · Jul 6, 2006, 04:34

Девчонке, которая умеет летать

Ты только не бойся. С тобой никогда ничего не случится, потому что
у тебя два сердца. Если в воздухе на секунду замрет одно, то рядом забьется второе. Одно из них дала тебе твоя мать.
Она смогла это сделать потому, что девятнадцать лет назад сумела полюбить, полюбить... Ты не смейся, это очень трудно - полюбить.
А второе сердце дал тебе я. Носи в груди мое шальное сердце.
И ничего не бойся.
Они рядом, если замрет на секунду одно, то забьется второе.
Только за меня не волнуйся, мне легко и прекрасно идти по земле,
это понятно каждому.
Мое сердце в твоей груди.

Աղջնակին որը կարողանում է թռչել

Միայն թե դու մի վախեցիր: Քեզ հետ երբեք ոչինչ չի պատահի, որովհետև
դու երկու սիրտ ունես: Եթե օդում մեկը մի պահ կանգ առնի, նրա կողքին
կբաբախի մյուսը: Նրանցից մեկը քեզ տվել է քո մայրը: Նա կարողացավ դա անել, որովհետև տասնինը տարի առաջ կարողացավ սիրել, սիրել... Մի ծիծաղիր, շատ դժվար բան է սիրելը: Իսկ երկրորդ սիրտը քեզ տվել եմ ես:
Կրիր կրծքիդ տակ իմ խենթ սիրտը: Ու ոչ մի բանից մի վախեցիր:
Նրանք իրար կողք են, եթե մեկը մի պահ կանգ առնի, կսկսի բաբախել մյուսը:
Միայն թե մի անհանգստացիր իմ համար, ինձ համար հեշտ է ու հրաշալի քայլել գետնի վրայով, դա ամեն մեկին էլ հասկանալի է:
Իմ սիրտը քո կրծքում է:

Сизиф · Jul 7, 2006, 07:27

Спасибо огромное моему главному редактору- Таинственной Незнакомке за ценные поправки...

Я не нашел эквивалента слова "льдинка" на армянском, поэтому сам придумал это слово, депутаты и министры выдумывают слова, которые уже есть на армянском, ну чем я хуже?

Горы

Выжженная солнцем долина в горах. Желто-серые скалы выше становятся фиолетовыми, искрящимися на солнце драгоценными вершинами.
Я и горы. Только горы и я.
Мудрые вечные горы, окружающие меня со всех сторон, закрывающие от остального мира, оставившие только голубую льдинку неба и флейту - ручей. Мудрые горы.
Дают человеку звенящее одиночество, чтобы он понял: один он никто...

Լեռները

Արևից խանձված մի հովիտ լեռներում:
Դեղնամոխրագույն ժայռերը վերևում դառնում են մանուշակագույն, արևի տակ կայծկլտացող թանկարժեք գագաթներ:
Ես և լեռները: Միայն լեռները և ես:
Իմաստուն հավերժական լեռները շրջապատում են ինձ ամեն կողմից, առանձնացնում են մնացած աշխարհից, թողնում են միայն երկնքի կապույտ սառցիկը և շվի- առվակը:
Իմաստուն լեռներ: Տալիս են մարդուն զրնգացող մենություն, որպեսզի նա հասկանա՝ միայնակ նա ոչինչ չարժե:

Сизиф · Jul 11, 2006, 05:45

Лучик

Как одиноко фонарю ночью на улице.
Как далеко ему до другого такого же фонарика, на той же улице.
Уже холодно, и в городе ноябрь.
Подойди к желтому лучику, согрей его, прислонившись плечом
- ему будет не так одиноко. Помоги фонарю на пустой улице ночью.
Ты думаешь, это легко - всю ночь стоять одному, покачивать желтый блик
на талом снегу и замирать от страха, как бы ветер не оборвал провода-нервы?
Не бойся.
Подойди к фонарю.
Вдвоем будет легче.

Շողիկը

Ինչ միայնակ է իրեն զգում լապտերը փողոցում գիշերով:
Ինչ հեռու է նա նույնպիսի լապտերից այդ նույն փողոցում :
Արդեն ցուրտ է, և քաղաքում նոյեմբեր է:
Մոտեցիր դեղին շողիկին, ջերմացրու նրան՝ հենելով ուսդ՝
նա իրեն այդքան միայնակ չի զգա:
Օգնիր լապտերին գիշերը դատարկ փողոցում:
Քեզ թվում է, թե դա հե՞շտ բան է՝ միայնակ կանգնել ամբողջ գիշեր,
ճոճել դեղին ցոլքը կիսահալ ձյան վրա և նվաղել վախից՝
չլինի թե հանկարծ քամին պոկոտի լարերը- նյարդերը:
Մի վախեցիր:
Մոտեցիր լապտերին:
Երկուսով ավելի հեշտ կլինի:

Сизиф · Jul 21, 2006, 04:34

Твое лицо

Чтобы нарисовать тебя, я выберу тихое лесное озеро в зеленой камышовой раме и буду ждать, когда настанет светлое сентябрьское утро, и чтобы обязательно пахло мятой и сосновыми иглами.
Тогда я примусь за работу.
Сначала я нарисую глаза: для этого у меня в запасе синие кусочки горячего июльского неба. У корней осины я соберу черно-зеленые веточки мха и тихонечко опущу их в воду - это будут твои ресницы
и брови.
Губы твои я выложу большими лепестками озерных лилий,
а тонкие стебли их обрисуют овал лица, твой носик и волосы.
Чуть не забыл: чтобы оживить лицо, нужен какой-то теплый оттенок...
Я пущу по воде нежно-багряные семена шиповника. Так лучше.
Потом я возьму маленький чистый камешек и осторожно брошу
его к верхнему краю рамы: по воде пойдут чуть заметные волны - это будет твоя улыбка.
Картина почти готова.
Добавлю еще немного щебета лесных птиц, а по углам разбросаю несколько нитей осенней лесной паутины, это придаст картине
старинный вид...
Я покину маленькое озеро лишь поздней осенью, когда картина
покроется тонким ледяным стеклом, тогда можно будет вздохнуть спокойно.
Весной ты придешь в лес за подснежниками и увидишь себя в озере.
Не удивляйся: «Кто это сделал?». Это я. Теперь тебе все понятно?

Քո դեմքը

Քեզ նկարելու համար ես կընտրեմ մի խաղաղ անտառային լիճ եղեգների
կանաչ շրջանակում, և կսպասեմ մինչև բացվի սեպտեմբերյան պայծառ առավոտը,
ու որ անպայման զգացվի անանուխի և սոճու ասեղների բույրը:
Այդ ժամանակ ես կսկսեմ իմ աշխատանքը:
Սկզբում ես կնկարեմ քո աչքերը՝ նրանց համար ես պահել եմ հուլիսյան
ջերմ երկնքի կապույտ կտորներ:
Կաղամախու արմատների մոտից ես կվերցնեմ մամուռի կանաչասև ճյուղերը
և զգուշորեն կսուզեմ ջրի մեջ՝դրանք կլինեն քո թարթիչներն ու հոնքերը:
Քո շրթունքները ես կշարեմ լճային շուշանների մեծ ծաղկաթերթիկներից,
իսկ նրանց նուրբ ցողունները կպատկերեն քո դեմքի շրջագիծը, քո քթիկը և մազերը: Քիչ էր մնում մոռանայի՝ դեմքը կենդանացնելու համար պետք է ինչ-որ մի ջերմ երանգ... Ես ջրի վրայով բաց կթողնեմ մասուրի նուրբ բոսորագույն սերմերը,
այդպես ավելի լավ է:
Հետո ես կվերցնեմ մի փոքրիկ մաքուր քար, և զգուշորեն կգցեմ
այն վերին շրջանակի մոտ. ջրի վրայով կգնան հազիվ նշմարվող ալիքներ՝
դա կլինի քո ժպիտը:
Նկարը համարյա պատրաստ է:
Հետո ես կավելացնեմ մի քիչ էլ անտառային թռչունների դայլայլ,
իսկ անկյուններում շաղ կտամ սարդոստայնի մի քանի թել աշնանային անտառից, դա նկարին հին տեսք կտա...
Ես կլքեմ փոքրիկ լիճը միայն աշնան վերջին, երբ նկարը ծածկվի սառույցի
բարակ ապակով, այդ ժամանակ կարելի կլինի հանգիստ շունչ քաշել:
Գարնանը դու կգաս անտառ ձնծաղիկ հավաքելու, ու կտեսնես քեզ լճի մեջ:
Մի զարմացիր՝ « ո՞վ է սա արել» : Դա ես եմ արել:
Հիմա քեզ համար ամեն ի՞նչ պարզ է

Jane · Jul 21, 2006, 05:03

Наконец все прочла...

Очень понравился "Зонтик" и "Твое лицо"...

Сизиф · Jul 21, 2006, 11:11

Quote:

Originally Posted by enaJ

Наконец все прочла...

Очень понравился "Зонтик" и "Твое лицо"...

Мне тоже "Твое лицо" очень понравилось...

Сизиф · Jul 22, 2006, 11:05

Сердце (В Ереване)

К художнику пришла старость. Стало болеть сердце.
Художник вышел из дома, поправил длинные пряди седых волос,
и прищурив глаза от солнца, пошел к своему другу каменщику.
- Здравствуй, Акоп, - сказал художник, - мы дружим с тобой много лет
и многое знаем, ты - о камне, я - о человеческом сердце.
Людские сердца бывают самые разные. Бывают чистые,
как горный хрусталь, бывают драгоценные, излучающие свет, как рубин,
бывают твердые, как алмаз, или нежные, как малахит. Я знаю,
есть и другие, пустые, как морская галька, или шершавые, как пемза.
Скажи, мастер, из какого же камня мое сердце?
Каменщик раскурил трубку и ответил:
- Твое сердце из туфа. Ты не должен печалиться, что оно не такое твердое,
как алмаз. Туф - редкий камень, он дает людям тепло,
а болит твое сердце потому, что туф ранимый и все невзгоды оставляют
на нем свои следы. Туф - это камень для тебя, для художника.
Они еще долго сидели, глядя на город, раскинувшийся перед ними,
прекрасный, туфовый, хранящий в своих строениях сердца
его создателей - каменщиков и художников.

Սիրտը (Երևանում)

Նկարիչը ծերացավ: Սկսեց ցավել սիրտը:
Նկարիչը դուրս եկավ տանից, ուղղեց երկար, ճերմակ մազերը,
և արևից կկոցելով աչքերը, գնաց իր ընկերոջ՝ քարտաշի տուն:
- Բարև, Հակոբ,- ասաց նկարիչը,- մենք արդեն շատ տարիներ ընկերներ ենք,
և շատ բան գիտենք՝ դու քարի, իսկ ես մարդկային սրտի մասին:
Մարդկանց սրտերը շատ տարբեր են լինում:
Լինում են մաքուր, ինչպես բյուրեղապակին,
լինում են թանկարժեք, լույս ճառագող, ինչպես գոհարը,
լինում են ադամանդի նման ամուր կամ մալախիտի նման նուրբ:
Ես գիտեմ, կան նաև սրտեր, որոնք դատարկ են ծովաքարի նման,
կամ պեմզայի նման փշփշոտ են: Ասա ինձ, վարպետ, իսկ ի՞նչ քարից է իմ սիրտը:
Քարտաշը վառեց ծխամորճը և ասաց,- Քո սիրտը տուֆից է:
Դու մի տխրիր, որ քո սիրտը ադամանդի նման ամուր չէ:
Տուֆը հազվագյուտ քար է, նա տալիս է մարդկանց իր ջերմությունը,
իսկ քո սիրտը ցավում է, որովհետև տուֆը զգայուն է, և բոլոր դառնությունները թողնում են
նրա վրա իրենց հետքը: Տուֆը դա քար է քո՝ նկարչի համար:
Նրանք դեռ երկար նստեցին, նայելով իրենց առաջ տարածված չքնաղ տուֆե քաղաքին,
որը պահպանում է իր շինությունների մեջ իրեն կերտողների՝ նկարիչների ու քարտաշների սրտերը:

Сизиф · Jul 27, 2006, 06:17

Крик

По голой земле мела первая поземка. Голые деревья дрожали верхушками, небо было серым и только у горизонта чуть светилось.
Море плевалось в берег рябью белых гребешков.
Почерневшие домишки с обшарпанными палисадниками насупились
плотно закрытыми окнами. Одинокий крик стлался над берегом.
«Не хочу так жить! Не хочу!..» - причитала молодая женщина
в старом платье, привалившись грудью к палисаднику, увешанному линялыми стеблями кукурузы.«Не хочу так жить!» - в крике было все:
и пьяный муж, и тоска по другой, интересной жизни,
и обида за потерянные годы, и страх перед огромной холодной зимой.
Из дома вышла старуха и стала что-то тихо говорить женщине.
Может быть, старуха ей сказала, что криком не поможешь, а,
может быть, о том, как сама когда-то горевала, а потом все обошлось.
С моря подуло сильнее, посыпала мелкая снежная крупа, стало темнеть.
Все живое смирилось с наступающим мраком и заглохло, замерло.
И только остался звенящий протест человека, отчаянный вызов бедам
и горю: «Не хо-чу так жи-ить!».

Ճիչը

Մերկ գետնի վրայով փչում էր առաջին բուքը:
Մերկ ծառերը դողում էին կատարներով, երկինքը մոխրագույն էր և միայն հորիզոնի մոտ էր մի քիչ լուսավորված: Ծովը թքում էր ափի վրա սպիտակ փրփուրներով:
Խարխուլ ցանկապատերով սևացած տնակները խոժոռ նայում էին իրենց ամուր փակված պատուհաններով:
Միայնակ մի ճիչ էր տարածվում ծովափում. «Չե՜մ ուզում այսպես ապրել,
չե՜մ ուզում»- ողբում էր հնամաշ զգեստ հագած մի երիտասարդ կին՝ կրծքով սեղմվելով եգիպտացորենի գունաթափ ցողուններով ծածկված ցանկապատին:
«Չե՜մ ուզում այսպես ապրել»- ճիչի մեջ կար ամեն ինչ՝ և հարբած ամուսինը,
և մի ուրիշ՝ հետաքրքիր կյանքի կարոտը, և ցավը կորցրած տարիների համար,
և ահռելի ցուրտ ձմեռվա վախը:
Տանից դուրս եկավ մի պառավ ու ցածրաձայն ինչ-որ բան ասաց նրան.
հնարավոր է պառավը նրան ասաց, որ գոռալը չի օգնի, կամ որ ինքն էլ առաջ
դարդ էր անում, բայց հետո ամեն ինչ անցավ: Ծովից ավելի ուժգին փչեց քամին, սկսեց մանր ձյուն տեղալ, մթնեց: Ամեն կենդանի շունչ հաշտվեց մոտալուտ խավարի հետ և քարացավ, մարեց:
Եվ մնաց միայն մարդու զրնգացող բողոքը՝ հուսահատ մարտահրավերը դառնություններին ու վշտին՝
«չե՜մ ուզում այսպես ապրեել» :

Сизиф · Jul 28, 2006, 06:12

Той, которая впервые узнала, что такое дождь

Дождь - это значит мы дома, одни, дома, на нашей маленькой земле, плотно закрытой мягкими тучами.
Нам ничего не страшно, мы вместе у огня, зажженного солнцем много-много веков тому назад и,
тихо кружась на уютной Земле, можем отдохнуть,
а потом снова проверить, что там за...
Дождь - это твои мокрые волосы, капли чистой воды, драгоценные, как капли изумрудов.
Их просто дарят нам тучи, мы промокли, нас напоил дождь, дал нам своей шелест.
Мы одни за стеной дождя. Как уютно у нас на влажной Земле. Дождь, наш добрый земной Дождь.
Если бы не было на Земле дождя, мы бы сбежали отсюда, сбежали туда, где идет Дождь. Дождь. Дождь.
Ты спрашиваешь, за что я люблю дождь?..
Дождь -это когда мы вдвоем. Нам не нужно идти в гости,
и никто не придет к нам, потому что - Дождь.
Дождь, и никто не мешает нам целовать влажные губы.
Дождь, и тебе необходимо мое тепло, без меня тебе холодно, потому что Дождь.
Дождь - это только наше, земное. շ
Солнце на всех планетах - на черном, земном,
оранжевом небе - то же самое Солнце. А дождь бывает только у нас, у нас на Земле. Теплый дождь.
Хорошо тебе у нас, ты не улетишь? Правда?
Уютно и легко жить на Земле. Правда?
Ты грустишь. Тебе рассказали... что дожди на земле бывают разные: бывают свинцовые, бывают из облака,
похожего на гриб... Да, это правда. Так бывает.
А ты не верь, не верь, любимая, не вспоминай,
не рассказывай об этом у себя дома.
А когда ты прилетишь обратно ко мне навсегда,
обещаю - все будет совсем по-другому.
Я клянусь тебе: у нас это не повторится, а я приготовлю
для тебя длинные полосы солнца, пропущенные сквозь кружево светлых облаков, а в них раздроблю миллионы капель хрусталя.
Прилетай!

Աղջկան, որը նոր է իմացել, թե ինչ է անձրևը

Անձրև է. նշանակում է մենք տանն ենք, միայն երկուսով,
տանն ենք, մեր փոքրիկ երկրի վրա, որը խիտ ծածկված է
փափուկ ամպերով: Մենք ոչ մի բանից չենք վախենում,
մենք միասին ենք շատ-շատ դարեր առաջ արևից վառված
կրակի մոտ, և դանդաղորեն պտտվելով հարմարավետ Երկրի վրա, կարող ենք հանգստանալ, իսկ հետո նորից ստուգել,
թե այդ ինչ... Անձրևը քո թաց մազերն են, զմրուխտի կաթիլների նման թանկարժեք զուլալ ջրի կաթիլները:
Դրանք մեզ պարզապես նվիրում են ամպերը, մենք թրջվել ենք,
մեզ հագեցրեց անձրևը, տվեց մեզ իր խշշոցը:
Մենք մենակ ենք անձրևի պատի հետևում:
Ինչ լավ է մեզ մոտ՝ խոնավ Երկրի վրա:
Անձրևը, մեր բարի երկրային Անձրևը:
Եթե Երկրի վրա անձրև չլիներ, մենք կփախչեինք այստեղից, կփախչեինք այնտեղ, ուր գալիս է Անձրևը: Անձրևը. անձրևը:
Դու հարցնում ես, թե ինչո՞ւ եմ սիրում անձրևը...
Անձրևի ժամանակ մենք երկուսով ենք: Մեզ պետք չէ հյուր գնալ,
և ոչ ոք չի գա մեզ մոտ, որովհետև անձրև է:
Անձրև է, և ոչ ոք չի խանգարում մեզ համբուրել խոնավ շուրթերը: Անձրև է, և քեզ պետք է իմ ջերմությունը, առանց ինձ դու մրսում ես, որովհետև Անձրև է:
Անձրևը միայն մերն է, երկրայինը: Արևը բոլոր մոլորակների վրա՝
սև, երկրային, նարնջագույն երկնքում միևնույն Արևն է:
Իսկ անձրև լինում է միայն մեզ մոտ, մեզ մոտ՝ Երկրում:
Տաք անձրևը:
Մեզ մոտ դու քեզ լավ ես զգում, դու չես հեռանա, ճի՞շտ է:
Հարմար և հեշտ է ապրելը Երկրի վրա: Ճի՞շտ է:
Դու տխուր ես: Քեզ պատմել են, որ Երկրի վրա լինում են տարբեր անձրևներ, լինում են արճճե, լինում են սնկաձև ամպից թափվող անձրևներ... Այո, դա ճիշտ է, լինում են:
Իսկ դու մի հավատա, սիրելիս, մի հիշիր, մի պատմիր այդ մասին ձեր տանը: Իսկ երբ դու ընդմիշտ վերադառնաս ինձ մոտ, խոստանում եմ, ամեն ինչ կլինի այլ կերպ:
Երդվում եմ, դա մեզ մոտ այլևս չի կրկնվի, իսկ ես կպատրաստեմ քեզ համար արևի երկար շերտերը՝ անցկացված լուսավոր ամպերի ժանյակների միջով, իսկ դրանց մեջ կփշրեմ բյուրեղապակու միլիոնավոր կաթիլներ:
Վերադարձի՜ր:

Сизиф · Aug 16, 2006, 08:45

Нет и Да

Я над пропастью между Нет и Да. От твоего Нет я иду к своему Да
по тонкому канату, сплетенному из желаний, робости и любви.
Он дрожит и качается, а подо мной бездонное Одиночество и Да,
которое казалось таким заманчиво близким, теперь кажется недоступным. Но я иду, балансируя тяжеленным шестом - Гордостью.
И старый добрый вальс Надежды, который всегда звучит при исполнении сложных номеров, придает мне силы.
Я иду, стараясь не смотреть вниз и не думать, что вдруг, пока я иду
к твоему Да, кто-то уже поднялся к тебе, подставив для этого лестницу Благополучия.
Мне все труднее и труднее, меня качает ветер отчаяния и когда он становится невыносимым, ты вдруг совершенно неожиданно сама устремляешься ко мне. Я роняю тяжелый шест. Ты обнимаешь меня,
и мы падаем, или летим - какая разница - на одну из ярких звезд,
что ждут нас включенные в ночной бесконечности августа.
- Милый, - говоришь ты, гладя мои волосы, -разве можно было так рисковать, ты мог бы сорваться в ужасное Одиночество.
Глупый, зачем все это?
- Но ведь ты сама сказала вначале Нет, и мне пришлось смертельно рисковать.
- Разве сказала? - удивляешься ты, - я что-то не помню.

Ոչը և Այոն

Ես Այո-ի և Ոչ-ի միջև ընկած անդունդի վրա եմ:
Քո Ոչից ես գնում եմ դեպի իմ Այոն բարակ պարանի վրայով,
որը հյուսված է ցանկությունից, երկչոտությունից ու սիրուց:
Պարանը դողում ու օրորվում է, իսկ ներքևում անհատակ Միայնությունն է,
և Այոն, որ կարծես այդքան հրապուրիչ մոտ էր, այժմ անհասանելի է թվում:
Բայց &#

Jul 6, 2006, 04:19	#93
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Мне посоветовали "недо" перевести как " ընդհատվել". Не очень поэтично, но лучше, чем ничего. __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know"

Jul 6, 2006, 04:30	#94
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Зонтик ...Немного помолчав, она сказала: «Но нам же негде жить, у нас нет дома». Он рассмеялся и сказал, что у него есть зонтик, совсем новый, который сам раскрывается, если нажать на кнопку. И зонтик - это прекрасный дом, очень уютный для двоих. Правда, у него нет стен, но зато стоит протянуть руку, и вы узнаете, какое на улице время года, например, прошла весна или все еще идет. С таким домом, как зонтик, удобно путешествовать, приятно слушать дождь и еще... Но она не спросила: «что еще...» и ушла к другому, у которого была однокомнатная квартира со всеми удобствами, но, наверное, все-таки не было такого зонтика, а если и был, то, согласитесь, зачем человеку два дома, это же смешно... Теперь, спустя много лет, она наконец поняла, какой это был чудесный зонтик, маленький парашют, держась за который вдвоем, можно улететь далеко-далеко, особенно в дождливые дни... И она тоскует в своей уже трехкомнатной квартире, потому что, чем больше квартира, тем дальше друг от друга те, кто в ней живут, и когда идет дождь, она готова броситься вниз, чтобы разыскать свой зонтик, но разве с пятнадцатого этажа узнаешь, какой зонтик твой? А если и узнаешь, то ведь неизвестно - исправно ли сегодня работает лифт. Հովանոցը ...Մի քիչ լռելուց հետո աղջիկն ասաց. «Բայց չէ որ մենք ապրելու տեղ չունենք, մենք տուն չունենք»: Տղան ծիծաղեց ու ասաց, որ ինքը հովանոց ունի, բոլորովին նորը, որն ինքն իրեն բացվում է, երբ սեղմում ես կոճակը: Եվ հովանոցը հիանալի տուն է, շատ հարմար երկուսի համար: ճիշտ է, նա պատեր չունի, բայց բավական է մեկնել ձեռքը, և դուք կիմանաք, թե տարվա որ եղանակն է դրսում, գարունն արդեն վերջացել է, թե դեռևս շարունակվում է: Այդպիսի տանը, ինչպիսին հովանոցն է, շատ հարմար է ճանապարհորդել, շատ հաճելի է լսել անձրևին, ու նաև... Բայց աղջիկը չհարցրեց «ու նաև» ինչ և գնաց ուրիշի մոտ, որը մեկ սենյականոց բնակարան ուներ ամեն հարմարություններով, բայց երևի նա չուներ այդպիսի հովանոց, իսկ եթե ուներ էլ՝ համաձայնեք, մարդու ինչին են պետք երկու տունը, դա նույնիսկ ծիծաղելի է: Հիմա՝շատ տարիներ անց, աղջիկը վերջապես հասկացավ, թե դա ինչ հրաշալի հովանոց էր, իսկական փոքրիկ պարաշյուտ, որից բռնվելով կարելի էր երկուսով թռչել հեռու-հեռու, հատկապես անձրևոտ օրերին: Եվ նա թախծում է իր արդեն երեքսենյականոց բնակարանում, որովհետև ինչքան մեծ է բնակարանը, այնքան հեռու են միմյանցից նրանք, ովքեր ապրում են այդտեղ. և երբ անձրև է գալիս, աղջիկը պատրաստ է նետվել ներքև, որ գտնի իր հովանոցը, բայց մի՞թե տասնհինգերորդ հարկից կիմանաս, թե որ հովանոցն է քոնը: Իսկ եթե իմանաս էլ, ո՞վ գիտի, աշխատում է արդյոք այսօր վերելակը: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Jul 7, 2006 at 07:21.

Jul 6, 2006, 04:34	#95
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Девчонке, которая умеет летать Ты только не бойся. С тобой никогда ничего не случится, потому что у тебя два сердца. Если в воздухе на секунду замрет одно, то рядом забьется второе. Одно из них дала тебе твоя мать. Она смогла это сделать потому, что девятнадцать лет назад сумела полюбить, полюбить... Ты не смейся, это очень трудно - полюбить. А второе сердце дал тебе я. Носи в груди мое шальное сердце. И ничего не бойся. Они рядом, если замрет на секунду одно, то забьется второе. Только за меня не волнуйся, мне легко и прекрасно идти по земле, это понятно каждому. Мое сердце в твоей груди. Աղջնակին որը կարողանում է թռչել Միայն թե դու մի վախեցիր: Քեզ հետ երբեք ոչինչ չի պատահի, որովհետև դու երկու սիրտ ունես: Եթե օդում մեկը մի պահ կանգ առնի, նրա կողքին կբաբախի մյուսը: Նրանցից մեկը քեզ տվել է քո մայրը: Նա կարողացավ դա անել, որովհետև տասնինը տարի առաջ կարողացավ սիրել, սիրել... Մի ծիծաղիր, շատ դժվար բան է սիրելը: Իսկ երկրորդ սիրտը քեզ տվել եմ ես: Կրիր կրծքիդ տակ իմ խենթ սիրտը: Ու ոչ մի բանից մի վախեցիր: Նրանք իրար կողք են, եթե մեկը մի պահ կանգ առնի, կսկսի բաբախել մյուսը: Միայն թե մի անհանգստացիր իմ համար, ինձ համար հեշտ է ու հրաշալի քայլել գետնի վրայով, դա ամեն մեկին էլ հասկանալի է: Իմ սիրտը քո կրծքում է: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know"

Jul 7, 2006, 07:27	#96
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Спасибо огромное моему главному редактору- Таинственной Незнакомке за ценные поправки... Я не нашел эквивалента слова "льдинка" на армянском, поэтому сам придумал это слово, депутаты и министры выдумывают слова, которые уже есть на армянском, ну чем я хуже? Горы Выжженная солнцем долина в горах. Желто-серые скалы выше становятся фиолетовыми, искрящимися на солнце драгоценными вершинами. Я и горы. Только горы и я. Мудрые вечные горы, окружающие меня со всех сторон, закрывающие от остального мира, оставившие только голубую льдинку неба и флейту - ручей. Мудрые горы. Дают человеку звенящее одиночество, чтобы он понял: один он никто... Լեռները Արևից խանձված մի հովիտ լեռներում: Դեղնամոխրագույն ժայռերը վերևում դառնում են մանուշակագույն, արևի տակ կայծկլտացող թանկարժեք գագաթներ: Ես և լեռները: Միայն լեռները և ես: Իմաստուն հավերժական լեռները շրջապատում են ինձ ամեն կողմից, առանձնացնում են մնացած աշխարհից, թողնում են միայն երկնքի կապույտ սառցիկը և շվի- առվակը: Իմաստուն լեռներ: Տալիս են մարդուն զրնգացող մենություն, որպեսզի նա հասկանա՝ միայնակ նա ոչինչ չարժե: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Jul 28, 2006 at 06:48.

Jul 11, 2006, 05:45	#97
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Лучик Как одиноко фонарю ночью на улице. Как далеко ему до другого такого же фонарика, на той же улице. Уже холодно, и в городе ноябрь. Подойди к желтому лучику, согрей его, прислонившись плечом - ему будет не так одиноко. Помоги фонарю на пустой улице ночью. Ты думаешь, это легко - всю ночь стоять одному, покачивать желтый блик на талом снегу и замирать от страха, как бы ветер не оборвал провода-нервы? Не бойся. Подойди к фонарю. Вдвоем будет легче. Շողիկը Ինչ միայնակ է իրեն զգում լապտերը փողոցում գիշերով: Ինչ հեռու է նա նույնպիսի լապտերից այդ նույն փողոցում : Արդեն ցուրտ է, և քաղաքում նոյեմբեր է: Մոտեցիր դեղին շողիկին, ջերմացրու նրան՝ հենելով ուսդ՝ նա իրեն այդքան միայնակ չի զգա: Օգնիր լապտերին գիշերը դատարկ փողոցում: Քեզ թվում է, թե դա հե՞շտ բան է՝ միայնակ կանգնել ամբողջ գիշեր, ճոճել դեղին ցոլքը կիսահալ ձյան վրա և նվաղել վախից՝ չլինի թե հանկարծ քամին պոկոտի լարերը- նյարդերը: Մի վախեցիր: Մոտեցիր լապտերին: Երկուսով ավելի հեշտ կլինի: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Jul 13, 2006 at 05:14.

Apr 7, 2006, 10:12
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Енгибаров- hayeren. После того, как мой перевод Пушкина не был освистан, а PsilocybeLarvae и Багирка так хорошо перевели Енгибарова и Терьяна, у меня появился зуд перевода, который стал нестерпимым, когда я прочитал перевод миниатюр Енгибарова на армянский, которыe мне не понравились, и я, как обычно в таких случаях, решил сам перевести его миниатюры. Чтобы читатели могли оценить и критиковать по-существу, я помещу тут также и оригиналы. Фонари Ночь. Идет мелкий дождь. Капли дождя видны, когда попадают под свет фонарей, и кажется, что фонари вдоль улицы плачут. О чем? Фонари плачут дождливой ночью только о том, что не удалось людям, потому что сами они - просто фонари, своей печали у них нет. И плачут они целую ночь от одиночества, от того, что идет дождь, и завтра нелетная погода, и кто-то не встретится, кто-то недолюбит, недоцелует... И оттого, что завтра нелетная погода, этой ночью вдоль улицы плачут фонари. * Լապտերները** Գիշեր է: Անձրև է մաղում: Անձրևի կաթիլները երևում են, երբ նրանք ընկնում են լապտերների լույսի տակ, և թվում է, թե լապտերները արտասվում են: Ի՞նչի մասին: Անձրևոտ գիշերներին նրանք արտասվում են մարդկանց անհաջողությունների մասին, որովհետև նրանք ընդամենը լապտերներ են, իրենք սեփական թախիծ չունեն: Ու արտասվում են նրանք ամբողջ գիշեր մենակությունից, նրանից, որ անձրևում է, և վաղը կլինի ոչ թռիչքային եղանակ, և ինչ-որ մեկի հանդիպումը չի կայանա, ինչ-որ մեկի սերը, ինչ որ մեկի համբույրը կընդհատվի... Եվ որովհետև վաղը կլինի ոչ թռիչքային եղանակ , այս գիշեր արտասվում են փողոցի երկայնքով կանգնած լապտերները: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Oct 29, 2007 at 09:39.

Jul 21, 2006, 04:34	#98
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Твое лицо Чтобы нарисовать тебя, я выберу тихое лесное озеро в зеленой камышовой раме и буду ждать, когда настанет светлое сентябрьское утро, и чтобы обязательно пахло мятой и сосновыми иглами. Тогда я примусь за работу. Сначала я нарисую глаза: для этого у меня в запасе синие кусочки горячего июльского неба. У корней осины я соберу черно-зеленые веточки мха и тихонечко опущу их в воду - это будут твои ресницы и брови. Губы твои я выложу большими лепестками озерных лилий, а тонкие стебли их обрисуют овал лица, твой носик и волосы. Чуть не забыл: чтобы оживить лицо, нужен какой-то теплый оттенок... Я пущу по воде нежно-багряные семена шиповника. Так лучше. Потом я возьму маленький чистый камешек и осторожно брошу его к верхнему краю рамы: по воде пойдут чуть заметные волны - это будет твоя улыбка. Картина почти готова. Добавлю еще немного щебета лесных птиц, а по углам разбросаю несколько нитей осенней лесной паутины, это придаст картине старинный вид... Я покину маленькое озеро лишь поздней осенью, когда картина покроется тонким ледяным стеклом, тогда можно будет вздохнуть спокойно. Весной ты придешь в лес за подснежниками и увидишь себя в озере. Не удивляйся: «Кто это сделал?». Это я. Теперь тебе все понятно? Քո դեմքը Քեզ նկարելու համար ես կընտրեմ մի խաղաղ անտառային լիճ եղեգների կանաչ շրջանակում, և կսպասեմ մինչև բացվի սեպտեմբերյան պայծառ առավոտը, ու որ անպայման զգացվի անանուխի և սոճու ասեղների բույրը: Այդ ժամանակ ես կսկսեմ իմ աշխատանքը: Սկզբում ես կնկարեմ քո աչքերը՝ նրանց համար ես պահել եմ հուլիսյան ջերմ երկնքի կապույտ կտորներ: Կաղամախու արմատների մոտից ես կվերցնեմ մամուռի կանաչասև ճյուղերը և զգուշորեն կսուզեմ ջրի մեջ՝դրանք կլինեն քո թարթիչներն ու հոնքերը: Քո շրթունքները ես կշարեմ լճային շուշանների մեծ ծաղկաթերթիկներից, իսկ նրանց նուրբ ցողունները կպատկերեն քո դեմքի շրջագիծը, քո քթիկը և մազերը: Քիչ էր մնում մոռանայի՝ դեմքը կենդանացնելու համար պետք է ինչ-որ մի ջերմ երանգ... Ես ջրի վրայով բաց կթողնեմ մասուրի նուրբ բոսորագույն սերմերը, այդպես ավելի լավ է: Հետո ես կվերցնեմ մի փոքրիկ մաքուր քար, և զգուշորեն կգցեմ այն վերին շրջանակի մոտ. ջրի վրայով կգնան հազիվ նշմարվող ալիքներ՝ դա կլինի քո ժպիտը: Նկարը համարյա պատրաստ է: Հետո ես կավելացնեմ մի քիչ էլ անտառային թռչունների դայլայլ, իսկ անկյուններում շաղ կտամ սարդոստայնի մի քանի թել աշնանային անտառից, դա նկարին հին տեսք կտա... Ես կլքեմ փոքրիկ լիճը միայն աշնան վերջին, երբ նկարը ծածկվի սառույցի բարակ ապակով, այդ ժամանակ կարելի կլինի հանգիստ շունչ քաշել: Գարնանը դու կգաս անտառ ձնծաղիկ հավաքելու, ու կտեսնես քեզ լճի մեջ: Մի զարմացիր՝ « ո՞վ է սա արել» : Դա ես եմ արել: Հիմա քեզ համար ամեն ի՞նչ պարզ է __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Sep 1, 2008 at 08:09.

Jul 21, 2006, 05:03	#99
Jane Кашмарег... Join Date: Jan 2006 Location: paradise on earth... Posts: 10,363 Blog Entries: 2 Rep Power: 10 Reputation: 698	Re: Енгибаров- hayeren. Наконец все прочла... Очень понравился "Зонтик" и "Твое лицо"... __________________ **Boom boom, bang bang, lie down you're dead. (c)**

Jul 22, 2006, 11:05	#101
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Сердце (В Ереване) К художнику пришла старость. Стало болеть сердце. Художник вышел из дома, поправил длинные пряди седых волос, и прищурив глаза от солнца, пошел к своему другу каменщику. - Здравствуй, Акоп, - сказал художник, - мы дружим с тобой много лет и многое знаем, ты - о камне, я - о человеческом сердце. Людские сердца бывают самые разные. Бывают чистые, как горный хрусталь, бывают драгоценные, излучающие свет, как рубин, бывают твердые, как алмаз, или нежные, как малахит. Я знаю, есть и другие, пустые, как морская галька, или шершавые, как пемза. Скажи, мастер, из какого же камня мое сердце? Каменщик раскурил трубку и ответил: - Твое сердце из туфа. Ты не должен печалиться, что оно не такое твердое, как алмаз. Туф - редкий камень, он дает людям тепло, а болит твое сердце потому, что туф ранимый и все невзгоды оставляют на нем свои следы. Туф - это камень для тебя, для художника. Они еще долго сидели, глядя на город, раскинувшийся перед ними, прекрасный, туфовый, хранящий в своих строениях сердца его создателей - каменщиков и художников. Սիրտը (Երևանում) Նկարիչը ծերացավ: Սկսեց ցավել սիրտը: Նկարիչը դուրս եկավ տանից, ուղղեց երկար, ճերմակ մազերը, և արևից կկոցելով աչքերը, գնաց իր ընկերոջ՝ քարտաշի տուն: - Բարև, Հակոբ,- ասաց նկարիչը,- մենք արդեն շատ տարիներ ընկերներ ենք, և շատ բան գիտենք՝ դու քարի, իսկ ես մարդկային սրտի մասին: Մարդկանց սրտերը շատ տարբեր են լինում: Լինում են մաքուր, ինչպես բյուրեղապակին, լինում են թանկարժեք, լույս ճառագող, ինչպես գոհարը, լինում են ադամանդի նման ամուր կամ մալախիտի նման նուրբ: Ես գիտեմ, կան նաև սրտեր, որոնք դատարկ են ծովաքարի նման, կամ պեմզայի նման փշփշոտ են: Ասա ինձ, վարպետ, իսկ ի՞նչ քարից է իմ սիրտը: Քարտաշը վառեց ծխամորճը և ասաց,- Քո սիրտը տուֆից է: Դու մի տխրիր, որ քո սիրտը ադամանդի նման ամուր չէ: Տուֆը հազվագյուտ քար է, նա տալիս է մարդկանց իր ջերմությունը, իսկ քո սիրտը ցավում է, որովհետև տուֆը զգայուն է, և բոլոր դառնությունները թողնում են նրա վրա իրենց հետքը: Տուֆը դա քար է քո՝ նկարչի համար: Նրանք դեռ երկար նստեցին, նայելով իրենց առաջ տարածված չքնաղ տուֆե քաղաքին, որը պահպանում է իր շինությունների մեջ իրեն կերտողների՝ նկարիչների ու քարտաշների սրտերը: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Jul 28, 2006 at 06:06.

Jul 27, 2006, 06:17	#102
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Крик По голой земле мела первая поземка. Голые деревья дрожали верхушками, небо было серым и только у горизонта чуть светилось. Море плевалось в берег рябью белых гребешков. Почерневшие домишки с обшарпанными палисадниками насупились плотно закрытыми окнами. Одинокий крик стлался над берегом. «Не хочу так жить! Не хочу!..» - причитала молодая женщина в старом платье, привалившись грудью к палисаднику, увешанному линялыми стеблями кукурузы.«Не хочу так жить!» - в крике было все: и пьяный муж, и тоска по другой, интересной жизни, и обида за потерянные годы, и страх перед огромной холодной зимой. Из дома вышла старуха и стала что-то тихо говорить женщине. Может быть, старуха ей сказала, что криком не поможешь, а, может быть, о том, как сама когда-то горевала, а потом все обошлось. С моря подуло сильнее, посыпала мелкая снежная крупа, стало темнеть. Все живое смирилось с наступающим мраком и заглохло, замерло. И только остался звенящий протест человека, отчаянный вызов бедам и горю: «Не хо-чу так жи-ить!». Ճիչը Մերկ գետնի վրայով փչում էր առաջին բուքը: Մերկ ծառերը դողում էին կատարներով, երկինքը մոխրագույն էր և միայն հորիզոնի մոտ էր մի քիչ լուսավորված: Ծովը թքում էր ափի վրա սպիտակ փրփուրներով: Խարխուլ ցանկապատերով սևացած տնակները խոժոռ նայում էին իրենց ամուր փակված պատուհաններով: Միայնակ մի ճիչ էր տարածվում ծովափում. «Չե՜մ ուզում այսպես ապրել, չե՜մ ուզում»- ողբում էր հնամաշ զգեստ հագած մի երիտասարդ կին՝ կրծքով սեղմվելով եգիպտացորենի գունաթափ ցողուններով ծածկված ցանկապատին: «Չե՜մ ուզում այսպես ապրել»- ճիչի մեջ կար ամեն ինչ՝ և հարբած ամուսինը, և մի ուրիշ՝ հետաքրքիր կյանքի կարոտը, և ցավը կորցրած տարիների համար, և ահռելի ցուրտ ձմեռվա վախը: Տանից դուրս եկավ մի պառավ ու ցածրաձայն ինչ-որ բան ասաց նրան. հնարավոր է պառավը նրան ասաց, որ գոռալը չի օգնի, կամ որ ինքն էլ առաջ դարդ էր անում, բայց հետո ամեն ինչ անցավ: Ծովից ավելի ուժգին փչեց քամին, սկսեց մանր ձյուն տեղալ, մթնեց: Ամեն կենդանի շունչ հաշտվեց մոտալուտ խավարի հետ և քարացավ, մարեց: Եվ մնաց միայն մարդու զրնգացող բողոքը՝ հուսահատ մարտահրավերը դառնություններին ու վշտին՝ «չե՜մ ուզում այսպես ապրեել» : __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know" Last edited by Сизиф : Jul 28, 2006 at 06:44.

Jul 28, 2006, 06:12	#103
Сизиф toreador who can't kill Join Date: May 2003 Location: The Palace of Exile Posts: 3,404 Rep Power: 6 Reputation: 169	Re: Енгибаров- hayeren. Той, которая впервые узнала, что такое дождь Дождь - это значит мы дома, одни, дома, на нашей маленькой земле, плотно закрытой мягкими тучами. Нам ничего не страшно, мы вместе у огня, зажженного солнцем много-много веков тому назад и, тихо кружась на уютной Земле, можем отдохнуть, а потом снова проверить, что там за... Дождь - это твои мокрые волосы, капли чистой воды, драгоценные, как капли изумрудов. Их просто дарят нам тучи, мы промокли, нас напоил дождь, дал нам своей шелест. Мы одни за стеной дождя. Как уютно у нас на влажной Земле. Дождь, наш добрый земной Дождь. Если бы не было на Земле дождя, мы бы сбежали отсюда, сбежали туда, где идет Дождь. Дождь. Дождь. Ты спрашиваешь, за что я люблю дождь?.. Дождь -это когда мы вдвоем. Нам не нужно идти в гости, и никто не придет к нам, потому что - Дождь. Дождь, и никто не мешает нам целовать влажные губы. Дождь, и тебе необходимо мое тепло, без меня тебе холодно, потому что Дождь. Дождь - это только наше, земное. շ Солнце на всех планетах - на черном, земном, оранжевом небе - то же самое Солнце. А дождь бывает только у нас, у нас на Земле. Теплый дождь. Хорошо тебе у нас, ты не улетишь? Правда? Уютно и легко жить на Земле. Правда? Ты грустишь. Тебе рассказали... что дожди на земле бывают разные: бывают свинцовые, бывают из облака, похожего на гриб... Да, это правда. Так бывает. А ты не верь, не верь, любимая, не вспоминай, не рассказывай об этом у себя дома. А когда ты прилетишь обратно ко мне навсегда, обещаю - все будет совсем по-другому. Я клянусь тебе: у нас это не повторится, а я приготовлю для тебя длинные полосы солнца, пропущенные сквозь кружево светлых облаков, а в них раздроблю миллионы капель хрусталя. Прилетай! Աղջկան, որը նոր է իմացել, թե ինչ է անձրևը Անձրև է. նշանակում է մենք տանն ենք, միայն երկուսով, տանն ենք, մեր փոքրիկ երկրի վրա, որը խիտ ծածկված է փափուկ ամպերով: Մենք ոչ մի բանից չենք վախենում, մենք միասին ենք շատ-շատ դարեր առաջ արևից վառված կրակի մոտ, և դանդաղորեն պտտվելով հարմարավետ Երկրի վրա, կարող ենք հանգստանալ, իսկ հետո նորից ստուգել, թե այդ ինչ... Անձրևը քո թաց մազերն են, զմրուխտի կաթիլների նման թանկարժեք զուլալ ջրի կաթիլները: Դրանք մեզ պարզապես նվիրում են ամպերը, մենք թրջվել ենք, մեզ հագեցրեց անձրևը, տվեց մեզ իր խշշոցը: Մենք մենակ ենք անձրևի պատի հետևում: Ինչ լավ է մեզ մոտ՝ խոնավ Երկրի վրա: Անձրևը, մեր բարի երկրային Անձրևը: Եթե Երկրի վրա անձրև չլիներ, մենք կփախչեինք այստեղից, կփախչեինք այնտեղ, ուր գալիս է Անձրևը: Անձրևը. անձրևը: Դու հարցնում ես, թե ինչո՞ւ եմ սիրում անձրևը... Անձրևի ժամանակ մենք երկուսով ենք: Մեզ պետք չէ հյուր գնալ, և ոչ ոք չի գա մեզ մոտ, որովհետև անձրև է: Անձրև է, և ոչ ոք չի խանգարում մեզ համբուրել խոնավ շուրթերը: Անձրև է, և քեզ պետք է իմ ջերմությունը, առանց ինձ դու մրսում ես, որովհետև Անձրև է: Անձրևը միայն մերն է, երկրայինը: Արևը բոլոր մոլորակների վրա՝ սև, երկրային, նարնջագույն երկնքում միևնույն Արևն է: Իսկ անձրև լինում է միայն մեզ մոտ, մեզ մոտ՝ Երկրում: Տաք անձրևը: Մեզ մոտ դու քեզ լավ ես զգում, դու չես հեռանա, ճի՞շտ է: Հարմար և հեշտ է ապրելը Երկրի վրա: Ճի՞շտ է: Դու տխուր ես: Քեզ պատմել են, որ Երկրի վրա լինում են տարբեր անձրևներ, լինում են արճճե, լինում են սնկաձև ամպից թափվող անձրևներ... Այո, դա ճիշտ է, լինում են: Իսկ դու մի հավատա, սիրելիս, մի հիշիր, մի պատմիր այդ մասին ձեր տանը: Իսկ երբ դու ընդմիշտ վերադառնաս ինձ մոտ, խոստանում եմ, ամեն ինչ կլինի այլ կերպ: Երդվում եմ, դա մեզ մոտ այլևս չի կրկնվի, իսկ ես կպատրաստեմ քեզ համար արևի երկար շերտերը՝ անցկացված լուսավոր ամպերի ժանյակների միջով, իսկ դրանց մեջ կփշրեմ բյուրեղապակու միլիոնավոր կաթիլներ: Վերադարձի՜ր: __________________ "...And I can tell you the names of the kingdom I can tell you the things that you know"