Енгибаров- hayeren.

[Сизиф]

После того, как мой перевод Пушкина не был освистан, а PsilocybeLarvae и Багирка так хорошо перевели Енгибарова и Терьяна, у меня появился зуд перевода, который стал нестерпимым, когда я прочитал перевод миниатюр Енгибарова на армянский, которыe мне не понравились, и я, как обычно в таких случаях, решил сам перевести его миниатюры.
Чтобы читатели могли оценить и критиковать по-существу,
я помещу тут также и оригиналы.

Фонари

Ночь. Идет мелкий дождь. Капли дождя видны, когда попадают под свет фонарей,
и кажется, что фонари вдоль улицы плачут.
О чем?
Фонари плачут дождливой ночью только о том, что не удалось людям, потому что сами они - просто фонари, своей печали у них нет. И плачут они целую ночь от одиночества, от того, что идет дождь, и завтра нелетная погода, и кто-то не встретится, кто-то недолюбит, недоцелует... И оттого, что завтра нелетная погода, этой ночью вдоль улицы
плачут фонари.

***

Լապտերները

Գիշեր է:
Անձրև է մաղում: Անձրևի կաթիլները երևում են, երբ նրանք ընկնում են լապտերների լույսի տակ,
և թվում է, թե լապտերները արտասվում են:
Ի՞նչի մասին:
Անձրևոտ գիշերներին նրանք արտասվում են մարդկանց անհաջողությունների մասին, որովհետև նրանք ընդամենը լապտերներ են, իրենք սեփական թախիծ չունեն: Ու արտասվում են նրանք ամբողջ գիշեր մենակությունից, նրանից, որ անձրևում է, և վաղը կլինի ոչ թռիչքային եղանակ, և ինչ-որ մեկի
հանդիպումը չի կայանա, ինչ-որ մեկի սերը, ինչ որ մեկի համբույրը կընդհատվի...
Եվ որովհետև վաղը կլինի ոչ թռիչքային եղանակ , այս գիշեր արտասվում են փողոցի երկայնքով կանգնած լապտերները:

[Сизиф]

Тень

Я попрошу тебя: оставь мне, пожалуйста, свою тень. В платье, украшенном солнечными бликами, пробившимися сквозь кленовую листву.
Оставь мне свою тень, ведь завтра взойдет солнце, и у тебя будет
точно такая же прекрасная тень.
Не бойся, я не буду смотреть на землю, чтобы нечаянно не увидеть,
как твоя тень положит свои руки на чьи-то плечи.
Нет, я буду беречь твою тонкую стройную тень, а когда пойдет дождь,
я верну тебе ее, и ты, гордая, пойдешь по городу. Прохожие будут говорить: «Смотрите, дождь, а у этой девчонки длинноногая солнечная тень! Этого не может быть!».
Они просто не знают, что те, кого любят, всегда бывают необыкновенными.

Ստվերը

Ես կխնդրեմ քեզ. « Թող ինձ, խնդրում եմ, քո ստվերը՝ թխկենու տերևներով անցած արևի շողերով զարդարված զգեստով »: Թող ինձ քո ստվերը, չէ՞ որ վաղը կծագի արևը, և դու կունենաս ճիշտ նույնպիսի գեղեցիկ ստվեր:
Մի վախեցիր, ես չեմ նայի գետնին, որ հանկարծ չտեսնեմ, թե ինչպես է
քո ստվերը դնում իր ձեռքերը ինչ-որ մեկի ուսերին:
Ոչ, ես կպահպանեմ քո նուրբ, սլացիկ ստվերը, իսկ երբ սկսվի անձրևը, կվերադարձնեմ քեզ այն, և դու հպարտորեն կգնաս քաղաքով:
Անցորդները կասեն. « Տեսե՜ք, անձրև է, իսկ այս աղջկա մոտ երկար ոտքերով արևոտ ստվեր է: Դա հնարավոր չէ»:
Նրանք պարզապես չգիտեն, որ նրանք, ովքեր սիրված են, միշտ էլ անսովոր են լինում:

[Сизиф]

Падение

Когда я разбился, меня положили в «холодную» палату. Оттуда не выходят, оттуда вывозят на лифте.
А я хотел уйти из этой палаты по лестнице.
Я пытался вспомнить, ради чего стоит жить.
Ради солнца? Оно есть у всех.
Ради весны? Ради первого снега? Ради первомайской грозы?
Я выжил. Я вспомнил дрожь твоих ресниц, когда ты прижималась к моей щеке.
И понял солнце, весну, первый снег, первую майскую грозу.
Еще хоть раз прижмись к моей щеке.


Անկում

Երբ ես վայր ընկա , ինձ պառկեցրին «սառը հիվանդասենյակում»: Այդտեղից դուրս չեն գալիս,
այդտեղից դուրս են բերում վերելակով, իսկ ես ուզում էի դուրս գալ այդ հիվանդասենյակից աստիճաններով: Ես փորձում էի հիշել, թե հանուն ինչի արժե ապրել: Հանուն արևի՞:
Նա բոլորինն է: Հանուն գարնա՞ն: Հանուն առաջին ձյա՞ն: Հանուն մայիսմեկյան ամպրոպի՞: Ես չմեռա:
Ես հիշեցի քո թարթիչների դողը, երբ դու սեղմվում էիր իմ այտին: Եվ հասկացա արևին, գարնանը, առաջին ձյանը, մայիսմեկյան ամպրոպին: Գոնե մի անգամ էլ սեղմվիր իմ այտին:

[Сизиф]

Однажды

Месяц, этот ночной сторож, видимо, хватил лишнего и запрокинулся на спину.
И звезды осмелев, зашушукались, замигали ярче обычного.
В самом углу неба, видимо, рассказывали анекдоты, одна звезда не выдержала и покатилась от смеха по небосклону,
таким ей показался смешным анекдот о том, как далекое солнце соблазнило своим признанием одну звезду, а когда она влюбилась, то узнала, что солнце это давно потухло и остыло, и все его признания - только мертвый свет. Созвездия медленно кружились в хороводе.
Все шло своим чередом, взрывались, вращались, гасли звезды и планеты, и никто не подозревал,
что маленькое беспомощное существо уже сделало свой первый шаг на заброшенной планете, запрокинуло головку
к звездному небу и стало задавать себе тысячи вопросов: отчего и почему?
Оно зовет себя человеком. Этот маленький осколочек прекрасной звезды, которая погибла,
потому что она была не такая, как все звезды: и вечность называла смертью, и умерла, чтобы дать жизнь.
Трудно будет человеку, надо стать взрослым, вернуться в звездный мир, а пока в зеленой колыбели на Земле он учится любви,
учится справедливости, миру - всему тому, без чего и шагу не ступишь
на Звездах.

[Сизиф]

Մի անգամ

Լուսնի Մահիկը՝ այդ գիշերային պահակը, երևի շատ էր խմել , և ընկավ մեջքի վրա: Եվ աստղերը համարձակություն ստանալով՝ սկսեցին փսփսալ սովորականից ավելի
վառ առկայծելով:
Երկնքի ամենահեռավոր անկյունում երևի անեկդոտ էին պատմում. մի աստղ չդիմանալով ծիծաղից գլորվեց երկնքից այնքան զվարճալի թվաց նրան անեկդոտն
այն մասին, թե ինչպես մի հեռավոր արև իր սիրո խոստովանությամբ գայթակղեց
մի աստղի, իսկ աստղը միայն սիրահարվելուց հետո իմացավ, որ արևը վաղուց հանգել և սառել է, և նրա բոլոր խոստովանություններն ընդամենը մեռյալ լույս են:
Համաստեղությունները դանդաղ պտտվում էին շուրջպարում:
Ամեն ինչ գնում էր իր հունով. պայթում, պտտվում ու հանգում էին աստղերն ու մոլորակները, և ոչ ոք չէր էլ կասկածում, որ մի փոքրիկ, անօգնական էակ արդեն արել է իր առաջին քայլը լքված մոլորակի վրա, բարձրացրել է գլուխը դեպի աստղային երկինքը և սկսել է ինքն իրեն հազարավոր հարցեր տալ՝ ինչի՞ց է և ինչո՞ւ:
Նա իրեն մարդ է անվանում` փոքրիկ բեկորն այն չքնաղ աստղի, որը զոհվեց, որովհետև նման չէր մյուս աստղերին. և հավերժությանն էր մահ անվանում և մահացավ, որ կյանք տա: Դժվար կլինի մարդու համար. պետք է մեծանալ, վերադառնալ աստղային աշխարհ. իսկ մինչ այդ Երկրի կանաչ օրորոցում նա սեր, արդարություն, խաղաղություն է սովորում՝ այն բաները, առանց որոնց մի քայլ անգամ չես անի Աստղերի վրա:

[Сизиф]

Пистолет

Уходя от меня утром, длинноногая девчонка в васильковом платье подарила мне пистолет. И когда через год несчастья (так мне казалось) раздавили меня, я поблагодарил белокурую за подарок, за этот пистолет.
За то, что он был игрушечный.


Ատրճանակը

Առավոտյան իմ մոտից հեռանալիս կապույտ շրջազգեստով երկարաոտք աղջիկը
ինձ ատրճանակ նվիրեց: Եվ երբ մի տարի հետո դժբախտությունները՝ ինձ այդպես էր թվում, ջախջախեցին ինձ, ես շնորհակալություն հայտնեցի խարտյաշ աղջկան նվերի՝
այդ ատրճանակի համար: Այն բանի համար, որ դա խաղալիք էր:

[Jasy]

Shnorhakalutjun Сизиф, indz el shat dur ekav`gexecik e ev romantik Inch apsos vor aveli shut chem nkatel. Sirov sharunakum em kardal...

Originally Posted by Сизиф

Зонтик

...Немного помолчав, она сказала: «Но нам же негде жить,
у нас нет дома». Он рассмеялся и сказал, что у него есть зонтик,
совсем новый, который сам раскрывается, если нажать на кнопку.
И зонтик - это прекрасный дом, очень уютный для двоих.
Правда, у него нет стен, но зато стоит протянуть руку, и вы узнаете, какое на улице время года, например, прошла весна или все еще идет.
С таким домом, как зонтик, удобно путешествовать, приятно слушать дождь и еще...
Но она не спросила: «что еще...» и ушла к другому, у которого была однокомнатная квартира со всеми удобствами, но, наверное,
все-таки не было такого зонтика, а если и был, то, согласитесь,
зачем человеку два дома, это же смешно...
Теперь, спустя много лет, она наконец поняла,
какой это был чудесный зонтик, маленький парашют,
держась за который вдвоем, можно улететь далеко-далеко,
особенно в дождливые дни...
И она тоскует в своей уже трехкомнатной квартире, потому что,
чем больше квартира, тем дальше друг от друга те, кто в ней живут,
и когда идет дождь, она готова броситься вниз, чтобы разыскать свой зонтик, но разве с пятнадцатого этажа узнаешь, какой зонтик твой?
А если и узнаешь, то ведь неизвестно - исправно ли сегодня работает лифт.

Հովանոցը

...Մի քիչ լռելուց հետո աղջիկն ասաց. «Բայց չէ որ մենք ապրելու տեղ չունենք, մենք տուն չունենք»: Տղան ծիծաղեց ու ասաց, որ ինքը հովանոց ունի, բոլորովին նորը, որն ինքն իրեն բացվում է, երբ սեղմում ես կոճակը:
Եվ հովանոցը հիանալի տուն է, շատ հարմար երկուսի համար:
ճիշտ է, նա պատեր չունի, բայց բավական է մեկնել ձեռքը,
և դուք կիմանաք, թե տարվա որ եղանակն է դրսում, գարունն արդեն վերջացել է,
թե դեռևս շարունակվում է: Այդպիսի տանը, ինչպիսին հովանոցն է,
շատ հարմար է ճանապարհորդել, շատ հաճելի է լսել անձրևին, ու նաև...
Բայց աղջիկը չհարցրեց «ու նաև» ինչ և գնաց ուրիշի մոտ,
որը մեկ սենյականոց բնակարան ուներ ամեն հարմարություններով,
բայց երևի նա չուներ այդպիսի հովանոց, իսկ եթե ուներ էլ՝ համաձայնեք,
մարդու ինչին են պետք երկու տունը, դա նույնիսկ ծիծաղելի է:
Հիմա՝շատ տարիներ անց, աղջիկը վերջապես հասկացավ,
թե դա ինչ հրաշալի հովանոց էր, իսկական փոքրիկ պարաշյուտ, որից բռնվելով կարելի էր երկուսով թռչել հեռու-հեռու, հատկապես անձրևոտ օրերին:
Եվ նա թախծում է իր արդեն երեքսենյականոց բնակարանում,
որովհետև ինչքան մեծ է բնակարանը, այնքան հեռու են միմյանցից նրանք,
ովքեր ապրում են այդտեղ. և երբ անձրև է գալիս, աղջիկը պատրաստ է նետվել ներքև, որ գտնի իր հովանոցը, բայց մի՞թե տասնհինգերորդ հարկից կիմանաս,
թե որ հովանոցն է քոնը:
Իսկ եթե իմանաս էլ, ո՞վ գիտի, աշխատում է արդյոք այսօր վերելակը:

[Сизиф]

Originally Posted by Jasy

Shnorhakalutjun Сизиф, indz el shat dur ekav`gexecik e ev romantik Inch apsos vor aveli shut chem nkatel. Sirov sharunakum em kardal...

Urax em, vor Dzer dur' ekav... Bayc gexeckutyunn u romantizm' Engibarovinn en, voch te im'.

[Ariaci]

bayc lapterner@ lacum ein uraxutyunic nranq axar erkatic en i8sk erkat@ uraxanum e miayn djbaxtutyan hamar

[Сизиф]

Утром

- Весна, весна, - раскаркалась старая ворона - ну что вы все зачирикали! Все равно все состаритесь, и перья выпадут рано или поздно. Как будто осень не придет,
и зимы не будет.
- Гм... - хмыкнула старая лошадь и посмотрела на ворону, хотела было сказать, что весна - это зеленые луга, любовь...
Но ее огрели кнутом: когда ты в оглоблях,
то не философствуй. И она пошла дальше.
А ворона взмахнула крыльями и опустилась на дорогу
к еще теплому завтраку.

Առավոտյան

- Գարո՜ւն, գարո՜ւն,- կռավեց ծեր ագռավը- ի՞նչ եք բոլորդ ծլվլում:
Միևնույն է, բոլորդ էլ կծերանաք, և վաղ թե ուշ ձեր փետուրները կթափվեն : Կարծես թե աշունը չի գալու ու ձմեռ չի լինելու:
Ծեր ձին «հըմ» արեց ու նայեց ագռավին. նա արդեն ուզում էր ասել, որ գարունը կանաչ մարգագետիններն են, սերը...
Բայց նրան դաղեցին մտրակով՝ եթե դու կապված ես քեղիին, ուրեմն մի փիլիսոփայիր: Եվ ձին շարունակեց իր ճանապարհը:
Իսկ ագռավը թափահարեց թևերը ու իջավ ճանապարհի վրա՝
դեռ տաք նախաճաշի մոտ:

[Сизиф]

Желтая роза

Всю жизнь меня окружали цветы. Я сам часто дарил цветы, но чаще дарили мне (не потому, что хороший, просто такое уж у меня ремесло).
Мне кидали их на сцену. И все их я помню и люблю. И гордые гладиолусы, которые молчали даже тогда, когда ломались их хрупкие стебли, и скромные гвоздики, такие счастливые, когда их поднимаешь над головой, печальные и добрые георгины, болтливые ромашки, томные лилии, желанные пунцовые розы, готовые даже в счастливые для вас минуты исподтишка выпустить свои шипы, и многие-многие другие. Я их все люблю и помню.
Но одну желтую розу я люблю и помню больше всех. Это была желтая роза с опаленными лепестками, с лепестками, сожженными по краям.
Среди тысяч и тысяч цветов я люблю одну желтую розу, отмеченную пламенем, и не за то, что обожжена (с кем этого не бывает?), а за то, что огонь шел изнутри.

[Сизиф]

Դեղին վարդը

Իմ շուրջը միշտ ծաղիկներ են եղել:
Ես ինքս էլ հաճախ եմ ծաղիկներ նվիրել, բայց ավելի հաճախ ինձ են ծաղիկներ նվիրել, ոչ այն պատճառով, որ ես այդքան լավն եմ, ուղղակի իմ արհեստն է այդպիսին:
Հանդիսատեսն ինձ ծաղիկները բեմ էր նետում: Եվ ես բոլորին հիշում և սիրում եմ: Եվ հպարտ թրաշուշաններին, որոնք լռում էին նույնիսկ այն ժամանակ, երբ կոտրվում էին նրանց փխրուն ցողունները, և համեստ մեխակներին՝ այնքան երջանիկ, երբ նրանց գլխիցդ վեր ես բարձրացնում, թախծոտ ու բարի գեորգիններին,
շաղակրատ երիցուկներին, նվաղուն շուշաններին, ցանկալի բոսոր վարդերին, որոնք պատրաստ են նույնիսկ ձեր երջանիկ րոպեներին ծածուկ ցցել իրենց փշերը, և շատ-շատ ուրիշներին:
Ես նրանց բոլորին սիրում և հիշում եմ:
Բայց մի դեղին վարդի ես սիրում ու հիշում եմ բոլորից շատ:
Դա խանձված թերթիկներով դեղին վարդ էր, թերթիկներով, որոնց ծայրերն այրված էին: Հազարավոր ծաղիկներից ես սիրում եմ բոցով նշված դեղին վարդին, և ոչ այն պատճառով, որ նա այրված է՝ ո՞ւմ հետ դա չի պատահում, այլ որովհետև կրակը գալիս էր ներսից:

[Сизиф]

Звезды

Безлунной ночью окна больших городов похожи на звезды.
Звезды вспыхивают и гаснут. Жизнь на них то разгорается, то замирает на какое-то время, чтобы возродиться опять, и даже если кто-нибудь умирает - это, к сожалению, может случиться, - то приходят другие люди и снова зажигают звезды...
Созвездия - этажи, галактика - кварталы, тысячи обитаемых миров.
Только не надо путать звезды-окна со звездами уличных фонарей: фонари необитаемые, они только освещают путь от одной звезды
до другой. Бывают звезды, вокруг которых живет помногу людей; бывает, что около звездочки живет только один человек, и это всегда грустно, потому что ему некому рассказать про звезды в лунную ночь, что похожи
на окна в большом городе.
Но я хочу ему сказать: «Не нужно отчаиваться, потому что на одной из звезд, вполне возможно, кто-то тоже одинок и ждет тебя. И еще нужно обязательно верить, что звезды над вашей головой - это, может быть, всего-навсего окна ночного города, а переехать из города в город - это ведь совсем просто.

Աստղերը

Անլուսին գիշերներին մեծ քաղաքների պատուհանները նման են աստղերի:
Աստղերը վառվում ու հանգում են: Նրանց վրա կյանքը մեկ բռնկվում, մեկ էլ մարում է որոշ ժամանակով, որպեսզի նորից վերածնվի, և եթե ինչ որ մեկը մահանում է՝ ցավոք, դա երբեմն պատահում է, գալիս են ուրիշ մարդիկ և նորից վառում են աստղերը: Համաստեղությունները հարկեր են, աստղաբույլը՝ թաղամասեր, հազարավոր բնակելի աշխարհներ:
Միայն թե պետք չէ շփոթել աստղ-պատուհանները փողոցային լապտերների աստղերի հետ. լապտերներն անբնակ են, նրանք ընդամենը լուսավորում են
մի աստղից դեպի մյուսը տանող ճանապարհը: Կան աստղեր, որոնց շուրջ շատ մարդ է ապրում. պատահում է, որ մի աստղի մոտ ընդամենը մի մարդ է ապրում,
և դա շատ վատ է, որովհետև նա ոչ մեկին չի կարող պատմել լուսնկա գիշերների աստղերի մասին, որոնք նման են մեծ քաղաքի պատուհանների:
Բայց ես ուզում եմ նրան ասել. « Պետք չէ հուսահատվել, շատ հնարավոր է,
որ աստղերից մեկի վրա կա միայնակ մեկը, որը սպասում է քեզ:
Եվ մեկ էլ պետք է անպայման հավատալ, որ աստղերը ձեր գլխավերևում հնարավոր է որ գիշերային քաղաքի պատուհաններ են, իսկ տեղափոխվելը քաղաքից քաղաք այնքան հեշտ է»:

[Moonlight]

замечательно

[Jane]

как всегда

[Сизиф]

Moonlight, Jane:

Спасибо, девушки, но где конструктивная критика?

Enaj, Вы сменили имя?