Ես քո Եվան եմ և Լիլիթը

[Vrednaja]

Հիասքանչ աշուն էր, յուրաքանչյուր տարվա նման չքնաղ ու անկրկնելի: Սեպտեմբերի վերջն էր՝ տարվա այն եղանակը, երբ ամառը նոր է զիջում իր դիրքերը, և աշունն ամբողջ փայլով մտնում է իր տիրապետության մեջ՝ ներկված հազար ու մի գույներով. կարծես ամեն ծառ ցոցլում է իր ծիածանի մեջ, պարծենում իր զարդերով:
-Հերիք է վազվզես, խենթուկ:
Կողքից անցնող տարեց կինը շրջվեց նայելու, թե ինչպես է երիտասարդ հայրը սաստում իր չարաճճի աղջկան, սակայն շրջակայքում երեխա չկար: Նա մի փոքր տարակուսած կանգ առավ, հետո հասկանալով ժպտաց ու քայլեց առաջ: Նրա ժպիտը թերևս հիմք ուներ: Հանդիմանանքը, որ հնչեց այնպես քնքուշ, կարծես խենթության ավելի դրդելու համար նույնիսկ, ուղղված էր մի երիտասարդ աղջկա: Նա փայլող աչքերը դարձրեց դեպի երիտասարդը և, կարծես քաջալերված հանդիմանանքից, ծիծաղեց ավելի պայծառ ու մի լիքը գիրկ տերև թափեց հանգիստ կանգնած տղայի վրա: Տերևները ծիծաղեցին նույն հնչուն ծիծաղով՝ խշ, խշ, խշ: Տղան փորձեց պահպանել լրջությունը և կարգի հրավիրել ընկերուհուն, սակայն երբ թաղվեց տերևների հաջորդ շուրջպարի մեջ, նրա մեջ բարձր ճչաց մանկությունը, և վազեց՝ իր սիրելիին հասնելու և տերևաթաթախ անելու միակ ցանկությամբ: Եվ երբ փոշոտ ու հոգնած կանգ առան, նրանց աչքերը փայլում էին ավելի:
- Գիտե՞ս, երբեմն ինչ եմ մտածում: Կուզեի աշխատանքի գնալուց առաջ ավլել այս տերևները, և նրանք խշխշային իմ ավելի տակ, իսկ հետո կդառնային մի մեծ դեզ, իսկ ես կվերցնեի ու կվառեի, հետո կթռնեի վրայով:
- Հերթական լիլիթական միտքը,- ծիծաղեց տղան,- և որտեղի՞ց են քո գլխով այդպիսի բաներ անցնում: Չեմ կարողանում ընկալել ու մարսել մեկը, իսկ դու արդեն ներկայացնում ես հաջորդ անակնկալը: Ամեն անգամ, երբ ինձ թվում է, թե վերջապես ուր որ է կհասկանամ, թե էլ ինչ կարող ես ասել կամ անել, անմիջապես զգացնել ես տալիս ինձ իմ սխալը:
- Եվ հենց այդ պատճառով էլ սիրում ես ինձ, այնպես չէ՞,- վզնոցը նրա վզի վրայով պարուրելով և անմիջապես հետ քաշելով ու հեռու վազելով բացականչեց աղջիկը:
Տղան միայն հոգոց հանեց՝ արտահայտելով իր կատարյալ անզորությունը այդ հարցում:
- Գնանք, -ասաց նա: Նա միշտ ասում էր “գնանք”, երբ չէր ուզում կամ չէր կարողանում պատասխան գտնել հերթական հարցերից մեկին, թեկուզև հռետորական, թեկուզև պատասխան չպահանջող: -Ի՞նչ պատահեց,-անհանգստացավ՝ նկատելով ընկերուհու միանգամից լրջացած ու տխուր դեմքը:
Լիլիթը ոտքերով շուռումուռ էր տալիս տերևների դեզերը և կարծես սահում դրանց մեջ:
- Նայի՛ր, Միքայե՛լ, այս հրաշքն ընդամենը մի քանի օրվա կյանք ունի: Շուտով ձմեռ կգա, ու գույների այս ներկապնակից ոչինչ չի մնա: Ավելի ճիշտ կմնա միայն դարչնագույն աղբի մի մեծ զանգված՝ անօգուտ ու անիմաստ: Խոստացի՛ր ինձ, որ մեզ մոտ երբեք ձմեռ չի լինի: Ես ուզում եմ, որ այս գույնզգույն հրաշքից հետո անմիջապես իր աչքերը բացի գարունը՝ նոր երազներով ու նոր հույսերով:
- Մի՞թե նույնը չի լինում ձմեռվանից հետո:
- Ո՛չ, ձմեռն ինչ-որ բան կոտրում է և կոտրում է այնպես, որ այլևս վերականգնել հնարավոր չէ: Գիտե՛մ, այդպես կլինի: Խոստացի՛ր:
- Լավ, խոստանում եմ,- կատակով խոստացավ տղան, կարծես իրոք կարող էր կանգնեցնել դեպքերի բնական ընթացքը:
Աղջիկը նորից ծիծաղեց և այնպես հանկարծակի, ինչպես միշտ լինում էին նրա մոտ անցումները այլ թեմայի, սկսեց նորից խաղալ տղայի հոգու հետ:
- Եթե միայն տեսնեիր քեզ հայելում, թե ինչպե՛ս ես ինձ նայում,- խաղացկուն ձայնով անկեղծորեն հրճվում էր աղջիկը:
- Իսկ ինչպե՞ս եմ քեզ նայում,- նույն խաղացկուն տոնով հարցրեց տղան: Հարցը ավելի շուտ հռետորական էր, քանի որ նա ինքն էլ լավ գիտեր, թե ինչպիսին է դառնում նայվածքը, երբ նայում են սրտի աչքերով: Ուզո՞ւմ էր պատասխան լսել, թե չէր ուզում:
- Սկզբում դու շուռ ես գալիս. դու դեռ ընդամենը կռահում ես, որ ես արդեն մոտիկ եմ, ապա աչքերդ լայնանում են, դառնում երկու մեծ արև, նրանք ժպտում են, եթե նույնիսկ շուրթերդ ամուր ու ձիգ սեղմում ես, խոժոռում ես դեմքդ, աչքերդ շարունակում են ժպտալ: Նրանք փայլում են ավելի ու ավելի, մինչև ես մտածում եմ, որ կարելի է անգամ էլեկտրականությունը խնայել: Ես հասկանում եմ, որ եթե նույնիսկ շուրջդ ամբոխ հավաքված լիներ, դու տեսնելու էիր միայն ինձ: Ու քանի դեռ դու նայում ես այդպես, ես ի վիճակի չեմ լինում հայացքս կտրել: Ասա՛, ի՞նչ ես տեսնում դու այդ ժամանակ:
- Լիլիթ,- ասաց նա՝ փոխելով խոսակցության թեման,- մենք կհանդիպե՞նք այսօր երեկոյան:
- Ես… ես չեմ կարող, որովհետև…,- նա ոչ մի բան չկարողացավ հորինել, բացի այդ նրան խորթ էր ստելը,- որովհետև չեմ կարող:
Միքայելը խոժոռվեց: Ամեն օր նույնը: Ի՞նչու, ինչու նա չի ցանկանում հանդիպել իր հետ, ինչպես բոլոր նորմալ մարդիկ: Որքա՞ն ինքը կարող է բավականանալ առավոտյան նրան աշխատանքի ուղեկցելով և սակավ կեսօրվա հանդիպումներով:
- Իսկ վա՞ղը,- մռայլ շարունակեց նա:
- Միքայել, խնդրում եմ, մի ստիպիր ինձ:
- Ես քեզ դուր չեմ գալի՞ս:
- Դու ինքդ էլ գիտես, որ դա այդպես չէ: Այլապես ես վաղուց կփոխեի ճանապարհս:
- Ուրեմն ի՞նչն է պատճառը: Արդեն երեք ամիս է:
- Ես… չգիտեմ:
- Լսի՛ր ինձ, ես չեմ պատրաստվում այսպես շարունակել: Կամ դու կորոշես կամ ես ի՛նքս կփոխեմ ճանապարհս: Դու մի շաբաթ ժամանակ ունես մտածելու: Հասկացա՞ր ինձ:
Լիլիթը խոնարհեց աչքերը: Նա չէր սիրում, երբ իր հետ կոպիտ են խոսում և ամեն խոսքին պատրաստ էր երկուսը վերադարձնել, բայց այս անգամ լռեց: Զգա՞ց, որ իրավացի չէ: Սակայն երբ բարձրացրեց աչքերը, դրանք նորից փայլում էին:
- Միքայե՛լ, իսկ դու կթռչեի՞ր իմ խարույկի վրայով:
□Նա անուղղելի է□,- մտածեց Միքայելը,- □բայց ունի ընդամենը մի շաբաթ այդպիսին լինելու, հետո կամ կհնազանդվի կամ…□: Նա չցանկացավ ավարտին հասցնել միտքը և այն ուղղակի մի կողմ դրեց՝ մեկ շաբաթով:
Լիլիթը շարունակում էր խաղալ նրա հոգու հետ, թվում էր՝ նա ամեն գնով փորձում է բարկացնել և հունից հանել: Այդպիսին է սերը, խաղում է անհոգ կերպով, ամեն ինչ թույլատրելի է, ամեն ինչ հնարավոր, քանի դեռ մի գեղեցիկ, ո՛չ, սոսկալի օր անհնարին է դառնում անգամ ամենասովորականը, նույնիսկ կարճ ողջույնը հանդիպելիս: Մարդիկ, որոնք փաթաթվում էին ոչ միայն մարմիններով, այլև հոգիներով, նայում են իրար սառն ու անտարբեր և անցնում օտարների պես: Ո՛չ, նրանք կգերադասեին ավելի շուտ օտարներ լինել, քան ծանոթներ: Նրանք կգերադասեին իրար երբեք տեսած չլինել, այնժամ հնարավոր է, որ պատահաբար հանդիպելիս նրանք թաքուն նայեին իրար ժպտալով, հետո ինչ-որ ժամանակ կմնար այդ երկուստեք փոխանակված ժպիտը և կգնար կորչելու օրվա եռուզեռի մեջ: Բայց կլիներ հաճելի մի ակնթարթ, ոչ թե ամբողջ օրվա ընթացքում սրտի վրա նստած ծանրություն, որից ազատվել անհնար է, քանզի ինքն իրենից փախչել դեռ ոչ մեկի չի հաջողվել:



Շարունակելի

[Moonlight]

chgitei, vor stexcagorcum es!

[{I}]

bnagir.am-um tpagrvac cher sa?

[Reckon_]

Рад, что в Лит.Уголке появляются грамотные, а главное - лиричные и красивые произведения на армянском языке.

В конце рассказа прочитал: Շարունակելի.

Надеюсь, что продолжение действительно последует и не разочарует.

[Vrednaja]

To Moonlight
De imacir Heto kases, durd ekav te che

To {I}
Sa der voch mi tegh tpagrvats chi, ete tsanotners aranc indz aselu chen gcel, bajc chem kartsum.

To Reckon
Spasibo, i ja toje nadejusy, chto ne razocharuet

***

- Ինչո՞ւ ես խաղում նրա հետ, եթե սիրում ես, քեզ չեմ հասկանում:
Լիլիթը մի պահ լռեց, իսկ հետո կամացուկ շշնջաց.
- Ես վախենում եմ:
- Ի՞նչ,- տարակուսանքով հարցրեց Տաթևիկը:
- Ես վախենում եմ, այո՛, նրա հետ ես բոլորովին ուրիշ եմ, կարծես ես չլինեմ: Ամբողջ ներսս շուռ է գալիս ամեն նայվածքից: Նա ինձ այնպիսի էներգիա է տալիս, որին տիրապետել ես ի վիճակի չեմ: Կարծես խենթանում եմ: Ես ասում և անում եմ բաներ, որոնք այլ պարագայում երբեք ինձ թույլ չէի տա: Ես գիտեմ, դա նրան դուր չի գալիս, թեև հոգու խորքում նա նույնպիսի խենթ է, գուցե ինձանից ավելի: Նա փոխանցում է ինձ այն, ինչ վախենում է կրել իր մեջ: Նա տարվող ռոմանտիկ է, քնքուշ ու զգայուն և վախենում է այդպիսին լինել: Եթե միայն մտքով անցնի, որ դու վիրավորում ես իր ինքնասիրությունը, երբ դա քո մտքով անգամ չի անցնում, վերջ… Կարող է մի ամբողջ շաբաթ չնայել երեսիդ կամ նայել այնպիսի արտահայտությամբ, որ ավելի լավ կլիներ, չնայեր: Հետո ես ուղիներ եմ փնտրում հաշտվելու, ներողություն խնդրելու չարածս արարքների, չասածս խոսքերի համար, իսկ նա կարող է կամ ընդունել այդ ներողությունը որպես ինքնիշխան փաշա կամ մերժել և տրորել հոգիդ ևս մի քանի օր: Իսկ ես… ես սիրում եմ նրան…
- Այդ դեպքում ի՞նչն ես սիրում,-ավելի զարմացավ ընկերուհին:
- Ես սիրում եմ ոչ թե այն դերերը, որ նա խաղում է, երբեմն բավականին հաջողությամբ, ասեմ քեզ, ո՛չ, թեև դա էլ է ինձ դուր գալիս, չեմ կարող ստել. ես սիրում եմ նրա էությունը, որ ինքն էլ դեռ չի հասկանում: Սիրում եմ նրա երազանքները, անմիջականությունը, կեղծելու անընդունակությունը: Ես հիանում եմ նրանով, նա մի հազվագյուտ փորձանմուշ է: Նրանով կարելի է ուսումնասիրել ամբողջ մարդկությունը իր արատներով և առաքինություններով: Ես խաբկանքներ չունեմ նրա հաշվով: Եվ այնումենայնիվ հավատում եմ առանց վերապահության: Նա ստորության ընդունակ չէ: Կոպտությու՞ն, այո՛, անզիջում թշնամա՞նք, այո, ատելությու՞ն, այո, բայց ոչ ստորություն: Ինձ թվում է՝ կարող եմ նրան ամեն ինչ վստահել և վստահում եմ, բայց… իզուր, ոչ թե որովհետև նա կարող է ի չարս գործադրել իմ վստահությունը, երբեք չեմ հավատա, այլ որովհետև նա չգիտի՝ ինչ անել այդ վստահության հետ:
- Բայց եթե նա այդքան անկառավարելի է, ինչպե՞ս ես դու ձեզ միասին պատկերացնում: Սթա՛փ նայիր:
- Ես ուղղակի գժվում եմ, երբ նա բարկացած է լինում: Ես պատրաստ եմ սպանել նրան և կյանքս տալ, երբ նա կատաղած քիչ է մնում ջարդուփշուր անի ամեն ինչ,- մի փոքր դադարից հետո,- ես նրան ինքս եմ երբեմն հունից հանում միայն այդպիսին տեսնելու և այդ զգացողությունները նորից ապրելու համար: Հետո, երբ նայում եմ նրա բարկացած դեմքին ու զգում եմ իմ մեղավորությունը, պատրաստ եմ ամբողջ ուժով փաթաթվել նրան, գրկել, սեղմել կրծքիս, իսկ դրա փոխարեն մի քանի հեգնական բան էլ եմ ավելացնում ու ծիծաղում: Հիմա արդեն գիտեմ, որ առնվազն մի քանի օր պատերազմելու ենք, բայց դա ինձ այդ պահին չի հետաքրքրում: Ես տրվում եմ հոսանքին, պահի ազդեցությանը՝ իմանալով, որ վայրկյան չանցած ափսոսալու եմ, այն էլ ինչպես եմ ափսոսալու: Որ ամբողջ գիշեր տառապելու եմ՝ փորձելով արդարացնել ինձ կամ որևէ միջոց գտնել՝ նրա հետ հաշտվելու համար: Իսկ առավոտյան, երբ արդեն անգիր արած եմ լինում բոլոր մեղանչական խոսքերը և անքուն աչքերով սպասում լուսաբացին, որ կարողանամ ներում խնդրել… նրան տեսնելիս ամեն ինչ կրկնվում է երեկվա նման: Ես հասկանում եմ, որ անզոր եմ, միայն չեմ հասկանում՝ նրա, թե ինքս իմ առաջ: Տաթևիկի տարակուսանքը գնալով մեծանում էր:
- Իսկ նա գեղեցի՞կ է,- փորձեց այդտեղ փնտրել իր հարցերից գոնե մեկի պատասխանը:
- Չգիտեմ, երբեմն թվում է՝ այո, երբեմն թվում է՝ ոչ: Ուզու՞մ ես տեսնել լուսանկարը:
- Իհարկե:
Լիլիթը փոքրիկ տուփիկից խնամքով դուրս բերեց Միքայելի լուսանկարը և կարոտով նայելուց հետո մեկնեց Տաթևիկին: Վերջինս լուռ ուսումնասիրեց այն և վերադարձրեց՝ առանց որևէ մեկնաբանության: Լիլիթը ոչինչ չհարցրեց. նրան չէր հետաքրքրում Տաթևիկի գնահատականը, որը, միևնույն է, ոչինչ չէր փոխելու: Մինչև ետ դնելը նա նորից երկար-երկար նայեց լուսանկարին, որտեղ տղան ժպտում էր իր ամենագրավիչ ժպիտով, նայեց՝ կարծես երբեք չէր տեսել, թեև ամեն առավոտը սկսում էր նրան բարի լույս, իսկ ամեն օր վերջացնում էր նկարում ժպտացող տղային բարի գիշեր մաղթելով:
- Գիտես, նա նույնիսկ մինչև հիմա ինձ ուղղակի չի ասել, որ սիրում է,- մի փոքր հետո մտախոհ շարունակեց Լիլիթը:
- Այդ դեպքում…
- Մի օր նա մոտեցավ ինձ մի կապ կարմիր փուչիկներով ու ասեց, այնպես, իմիջիայլոց, որ կարմիրը սիրո գույնն է:
- Իսկ դու՞:
- Ես ժպտացի, ու մենք քայլեցինք միասին: Հիշում եմ, այդ օրը մենք բավականին երկար քայլեցինք:
- Իսկ վերջում…
- Նա լռում էր, ես լռում էի, նա ճանապարհեց ինձ մինչև կանգառ: Ես ասացի շնորհակալություն, վերցրեցի փուչիկներն ու գնացի:
Տաթևիկը հոգոց հանեց: Նա չգիտեր, թե ինչ ասեր: Չէր ցանկանում նեղացնել ընկերուհուն, ու փորձեց մի փոքր նուրբ լինել:
- Լիլիթ,- սկսեց նա քնքշորեն,- գուցե այն, ինչ դու սիրո տեղ ես ընդունում, բոլորովին էլ սեր չէ: Թերևս դա բավականին ուժեղ, բայց ընդամենը հրապուրանք է: Եթե դու մի որոշ ժամանակ չտեսնես նրան, գուցե կմոռանաս, կանցնի քեզ մոտ, ասում են չէ՞ “աչքից հեռու, սրտից հեռու”… այդպես ավելի լավ կլինի քեզ համար: Փորձիր գտնել ավելի կայուն տղայի, որը կսիրի քեզ այնպես, ինչպես դու արժանի ես: Թող նրան, դա ոչ մի լավ բանի չի հանգեցնի:
Լիլիթը ապշած նայեց ընկերուհուն. մի՞թե այն ամենից, ինչ ինքը պատմեց, նա այդպիսի եզրակցություն է արել: Թեև ինչ կա զարմանալի, նույնը ասում է նաև մայրը, երբ ինքը հիացմունքով պատմում է իր սիրելիի մասին: Միայն նա միշտ ավելացնում է, որ □Այ, Աշոտը լավ տղա է, ինչո՞ւ նրա հետ չես ամուսնանում□: Կարծես պատվերով համերգ լինի: Նույնիսկ ինքը չի կարող պատվիրել, թե ում սիրի, էլ ուր մնաց նրանք: Նրանցից ոչ մեկը չի հասկանում ու չի կիսում իր հիացմունքը: Բոլորը միայն զգուշացնում ու կասկածոտ նայում են իրեն. նայում են, ինչպես մեկ այլ անգամ կնայեին խելագարին: Ինչու՞: Ախր, ինքը բացեց իր սիրտը, որտեղ ամեն մասնիկը ճչում էր՝ Միքայել… Հեռու՛ մնա, գտիր ուրիշին: Հեռո՞ւ մնալ, հեշտ է ասել…
- Մի անգամ ես նրան մոտ երկու շաբաթ չտեսա. կամ ճանապարհն էր փոխել կամ ժամը՝ մեր հերթական անկումներից մեկը,- ավելացրեց քմծիծաղով,- ես մի կերպ դիմացա մի ամբողջ շաբաթ, հետո զգացի, որ արդեն ոչ թե շաբաթը, ոչ թե օրերը, այլ ժամերն էի հաշվում, որ նրան չեմ տեսել: Ինձ հարց էին տալիս, ես չէի հասկանում, ինչի մասին է խոսքը, ինձ ասում էին, որ քնելու ժամանակն է, ես նայում էի դուրս, մի՞թե արդեն գիշեր է, սահում էի լուսնոտի պես՝ առանց ոչ մեկի նկատելու: Եթե ապրում էի միայն այն պահի սպասումով, որ նորից կտեսնեմ նրան:
Լիլիթը հառաչեց և շարունակեց.
- Հի՞շում ես, ինչպիսին էի առաջ: Հիշու՞մ ես Վահրամին: (Տաթևիկը ժպտաց): Նրա հետ ես ամաչում էի խոսք անգամ փոխանակել: Խոնարհում էի գլուխս: Մի անգամ նա իր ձեռքերի մեջ վերցրեց իմ ձեռքը, իսկ ես, թեև ցանկանում էի հավիտենություն թողնել դրանք այնտեղ, անմիջապես ետ քաշեցի: Նա նույնիսկ այլ կերպ հասկացավ իմ շարժումը: Հիշո՞ւմ ես, երբ նա վերջապես համարձակվեց ինձ ինչ-որ տեղ հրավիրել, իհարկե, միայնակ լինել նա այնումենայնիվ չէր համարձակվել,-հեռավոր հիշողություններից Լիլիթի դեմքը դարձավ մի տեսակ երազկոտ,- քարշ էր տվել ինչ-որ բարեկամին ու քեզ էլ հրավիրեց մեզ հետ, հիշու՞մ ես, իսկ ես… եթե կյանքս ցանկանար, հավանաբար ավելի հեշտությամբ կտայի, ես շրջվեցի ու հեռացա: Գոնե մի բառ ասեի նրան, գոնե հետաձգեի մեկ այլ անգամի, մերժեի վերջապես… Այն ժամանակ էլ ես ամաչում էի կամ գուցե վախենում, ինչպես հիմա: Մինչև հիմա իրականում չեմ կարող հասկանալ, ինչո՞ւ այդպես վարվեցի:
- Մի մոռացիր, այն ժամանակ դու գրեթե երեխա էիր,- հիշեցրեց ընկերուհին:
- Ես հիմա էլ չեմ հասկանում, ինչ եմ անում… ,- դառնորեն ժպտաց Լիլիթը,- փորձում եմ ուղղել հին սխալներս, Միքայելին թույլ եմ տալիս ամեն ինչ կամ գրեթե ամեն ինչ, իսկ նա… նա դրանից նույն վիճակում է հայտնվում, ինչ վիճակում էր Վահրամն իմ անմատչելիությունից: Նա հետ է քաշվում ամեն անգամ: Ես չգիտեմ, չեմ հասկանում, ինչպես վարվել:
- Գուցե նա մտածում է…,- Տաթևիկը չավարտեց խոսքը:
- Մի՞թե կարելի է ամաչել ամուսնուց:
- Բայց դու նրա կինը չես, մի՛ մոռացիր:
- Դա ընդամենը ժամանակն է մի փոքր վրիպել,- ծիծաղեց Լիլիթը,- ես նրանն եմ: Ես պատկանում եմ նրան:
- Բայց եթե դու հասկանում ես, որ դա ճիշտ չէ, եթե դու գիտես, թե որն է ճիշտ, ինչո՞ւ չես վարվում այդպես:
- Երբեմն ինձ թվում է՝ ես ընդամենը հայելի եմ, որ արտացոլում է յուրաքանչյուրի թաքուն ցանկություններն ու երազանքները: Նրանք բոլորն իմ մեջ տեսնում են իրենց ցանկությունների գագաթնակետը և դա վախեցնում է նրանց: Ես շատ եմ մտածել այդ մասին: Իրականացված երազանքը կանգառ է, վերջնակետ, որտեղից այլ ճանապարհներ չեն երևում, այլևս չկա ձգտում, կատարելության ձգտում, որ ներքուստ ապրում է մեզնից լավագույնների մեջ: Գուցե պետք է հասկանալ, որ կյանքում վերջակետ է դնում միայն մահը, իսկ երազանքների շարանն անվերջ Է:
Ես գիտեմ՝ նրա հետ կյանքը կամ դրախտի կամ դժոխքի է նմանվելու. միջին ճանապարհ չկա: Գուցե ես դեռ պատրաստ չեմ հետևել նրան, քանի դեռ ինքս ինձ համար չեմ պարզել, թե ինչ եմ ուզում:
Լռությունը երկարեց: Լիլիթը, կարծես նոր տեսած լիներ ընկերուհուն, անհաճո թեմայից միանգամից անցում կատարեց (միևնույն է, յուրաքանչյուր բացատրություն փոխանակ պարզելու, ավելի անհասկանալի էր դարձնում ամեն ինչ).
- Իսկ ինչպե՞ս էՊարույրը:
- Բարևում էր քեզ,- հետո քիչ առաջվա խոսակցությունից առաջացած մտահոգությունն իր տեղը զիջեց ամենապայծառ ժպիտին:- Նա ինձ առաջարկություն արեց, և ես այն ընդունեցի:
- Շնորհավորում եմ,- ի սրտե ուրախացավ Լիլիթը,- ես նրան շատ եմ հավանում: Ահա թե ինչպիսին պետք է լինի տղան, ուղղակի իդեալական: Նույնիսկ նախանձում եմ,- ավելացրեց կատակով:
- Ես հավատացած եմ, որ դու էլ շուտով կհանդիպես այդպիսի մեկին: Ես նույնիսկ թեկնածու ունեմ քեզ համար,- խորամանկորեն ավելացրեց նա:
Լիլիթի սառը հայացքը խոսքը կիսատ թողեց նրա բերանում:
□Աստված իմ, այսքան լսելուց հետո… Ես գիտեմ, դու երբեք այդպես չես սիրել և չես կարող հասկանալ ինձ: Քեզ մոտ ամեն ինչ նորմայի սահմաններում է եղել՝ կասկածը, կիրքը, անհանգստությունը, և սերն է եղել նորմայի սահմաններում, նորմալ հանդիպումներ նորմալ վերջաբանով: Այդպիսի տղաներն ինձ համար չեն, նրանք ինձ ուղղակի չեն հետաքրքրում: Նրանք չունեն այն ձգողականությունը, որ ստիպում է արյանը եռալ երակներում: Նրանք կարող են լավ ամուսիններ, լավ ընտանիքի հայր լինել, նույնիսկ նախանձելի: Գուցե երբ մի փոքր էլ մեծանամ, հասկանամ այն թաքնված հրապույրը, որ առաջ է գալիս այն հանգստությունից ու վաղվա օրվա վրա վստահությունից, երբ նրանց հետ ես: Ոչ, ես հիմա էլ եմ դա հասկանում, բայց հիմա դա ինձ համար բավարար չէ: Ես ոչ թե հանգիստ ապրել, այլ ամեն վայրկյա՛նն եմ ապրել ուզում□: □Նա իմ էության մի մասնիկն է, գուցե ես ինձանից եմ վախենում- ուզում էր ճչալ□: □Ի վերջո, նա պարտավոր չէ հասկանալ ինձ, եթե ինքս դեռ տարակուսանքի մեջ եմ□: Եվ փորձեց մեղմել հայացքի թողած տպավորությունը.
- Շնորհակալություն, առայժմ պետք չէ: Հետո՞, մի՛գուցե,- և աչքով արեց ընկերուհուն:
Այնուհետև խոսակցությունը սահուն կերպով անցավ Պարույրին, որն ամեն առումով ուղղակի հրաշալի տղա էր, հետո այլ ընկերուհիներին, բարեկամներին, ընդհանուր ծանոթներին, և միայն այն ժամանակ, երբ պատի ժամացույցը զարկեց տասնմեկը, Տաթևիկը հասկացավ, որ իր գնալու ժամանակն է:


Շարունակելի

[Vrednaja]

***


- Ես մի փոքր կուշանամ,-Լիլիթի ձայնը հանգիստ էր, բայց Միքայելը որսաց այն դողդողացող նոտաները, որոնք հնչում էին, երբ ինչ-որ բան այնպես չէր:
- Ինչ-որ բա՞ն է պատահել, - անհանգստացավ նա:
- Ո՛չ, ո՛չ, ամեն ինչ նորմալ է: Բայց ավելի ճիշտ կլինի՝ հանդիպենք վ&#